OVEU HET HUTJEN OF HUTKEN. 88 



ten , slobben en smienten , en vele ganzen op. Aan de pruisische 

 zijde worden zij gevangen, geschoten en op meer dan eene wijze ver- 

 meesterd. Op ons grondgebied verbiedt de wet , met hare strenge straf- 

 fen, die nachtelijke jacht, die bij den druk der tijden voor den kleinen 

 burgerman en voor den arbeider, wiens loon zoo ongeëvenredigd is 

 met den prijs der levensmiddelen, zonder eenig nadeel voor anderen, 

 vele voordeelen zou geven , die zijn levenslot zouden verbeteren. 



Maar de vrees , dat de hutjer een strooper van de hazen zou wor- 

 den en de kinderachtige en schroomvallige zorg van den wetgever 

 voor het leven der hazen , hebben dat verbod en meer dergelijke 

 kleingeestige voorzorgen voor de welvaart van het wild, in het leven 

 geroepen. Zeer is het te wenschen, dat bij eene herziening van de 

 jachtwet die zorg wegvalt , en dat de wetgever de haat tegen ande- 

 re dieren, waaronder er vele die voor den landbouw nuttig zijn 

 voorkomen , maar die nu de wet schadelijk noemt , late varen. 



Als ik de eenvoudige en toch in vele opzichten zeer verstandige 

 landbouwers dier streken met ingenomenheid over het hutjen hoorde 

 spreken, heb ik wel eens gedacht: welk genot vindt de zoon van den 

 rijken landbouwer, om den geheelen nacht, in de koude die er 

 heerscht, en soms op een nur afstand van de naastbij zijnde woning, 

 in de hut te vertoeven, altijd de loop van zijn geweer en zijne oogen 

 op het watervlak gericht? Ik heb eens in mijn leven in de hut, in 

 gezelschap van een ijverig hutjer , den nacht doorgebracht. Ik dankte 

 God , toen de morgen begon aan te breken, en toch was de vangst vrij goed. 

 Vindt de hutjer in de vangst van een drie- of viertal eenden ver- 

 goelijking voor de eenzaamheid waarin hij zich bevindt , voor de koude 

 die hij lijdt? 



Het jachtbedrijf heeft veel mannelijks, waardoor de krachtvolle jon- 

 geling wordt aangetrokken. En toch kan de hutjer niet licht de straf 

 ontgaan, die een gevolg der koude is, die hij vrijwillig des winters 

 in de hut moet lijden. Stram en kreupel wordt hij dikwijls voor zijn 

 jaren, en niettegenstaande de overtuiging dat het hutjen hem die kwalen 

 heeft bezorgd, blijft hij toch altijd met genoegen aan den aangenomen 

 tijd, dien hij in de hut heeft doorgebracht, terugdenken. 



