EENE MYSTIFICATIE UIT HET BEGIN DER VORIGE EEUW. 85 



dis, dan eens een visch of zelfs een vogel (geen geraamten , maar schijn- 

 baar de gansche , onvergane en ongeschonden dieren) , of een vlinder 

 of een spin in haar net , of iets dergelijks mocht opsporen ! 



De goede uitslag van die fopperijen maakte de bedrijvers stouter, — 

 en weldra vond beejnger ook versteende zonnen en manen en sterren, 

 ja zelfs, in Hebreeuwsche letters, den naam vanjEHOVAH in steenen besloten. 



Nu, zou men zeggen, moesten zijne oogen opengaan. Maar zij ble- 

 ven gesloten. — Zeker is het dat beringer een uitermate lichtgeloovig 

 man was, zoodat de verzoeking' om hem te foppen bijna onweerstaan- 

 baar moet zijn geweest. Maar zijne lichtgeloovigheid vond toch — het 

 zij gezegd tot eenige verontschuldiging, — eenigen grond in de meenin- 

 gen , die beringer met andere , meerendeels bekwamere lieden dan hij , 

 was toegedaan. De versteeningen , die men in de verschillende grond- 

 lagen vond, waren volgens die meening niet de overblijfselen van die- 

 ren of planten, die vroeger geleefd hadden. Zij hadden nooit geleefd; 

 zij waren eenvoudig lusus naturae, spelingen der natuur. De natuur 

 toch was en bleef altijd en overal werkzaam. Zij zocht telkens en overal 

 weder voort te brengen , wat zij reeds vroeger en elders had voortge- 

 bracht. Maar die natuur was zelve niet met verstand en rede begaafd; 

 zij werkte in den blinde , en zoo geschiedde het dat zij veelal hare 

 voortbrengende kracht uitoefende op verkeerde plaatsen en onder vol- 

 komen ongeschikte omstandigheden. Zij had eenmaal dieren en planten 

 voortgebracht ; ook in het binnenste van gesteenten trachtte zij dit on- 

 ophoudelijk weer te doen. Doch natuurlijk konden daar hare pogingen 

 geen andere uitkomst hebben dan het vormen van onvolledige schet- 

 sen , ébauches , — hoogstens van eene schelp , een geraamte van een 

 dier of van een blad , maar nooit het voortbrengen van een wezenlijk dier 

 van vleesch en bloed, of van eene werkelijke plant. En zoo behoefde 

 men er zich ook niet zoozeer over te verwonderen, dat de natuur in 

 den schoot der aarde ook wederom eene zon , eene maan en sterren 

 trachtte te maken, maar dan ook niets dan ruwe afbeeldingen er van 

 te voorschijn riep , en dat zij eindelijk den naam van Hem , zonder 

 wien zij slechts in 't blinde en doelloos arbeidde , in steen trachtte 

 uit te drukken. 



Deckart en zijne vrienden hadden in hunne lichtzinnigheid zeker niet 

 bedacht welke gevolgen hunne mystificatie wel zoude kunnen hebben. 

 Daar verscheen , in 1726 , eene akademische dissertatie van 96 bladzijden 

 klein folio met 21 koperen platen, op naam van een doctorandus g. l. 



