132 DE TWEEHONDERDJARIGE STERFDAG? 



merdam zeker een der minst bekende, schoon niet het minst der 

 kennismaking waard. Jaren gingen voorbij, voordat men hem naar 

 waarde leerde schatten , en de dag der erkenning zijner verdiensten brak 

 voor hem , evenals voor zijn beroemden stad- en tijdgenoot jbaruch de 

 spinosa, eerst in onze tijden aan. Het laatst, natuurlijk, in zijn eigen 

 vaderland. Men kende, ja! zijn naam, men roemde hem een groot man, 

 maar aan de studie van zijn leven en de wetenschappelijke beteekenis 

 zijner werken werd niet gedacht. Eerst in het laatste tiental jaren 

 kwam daarin verandering. Beurt om beurt gordden naast mr. snellen 

 van vollenhoven , dr. PUZEL , prof. harting en dr. sinia zich aan , 

 om het beeld van onzen grooten landgenoot in de lijst van zijn tijd te 

 ontwerpen, en zijne uitnemende, neen! onovertroffen eigenschappen 

 als natuur-onderzoeker in het helderst licht te stellen. 



Toen dan ook voor vijf jaren de ontdekking der mikroskopische wezens 

 in 1675 door anthonie van leeuwenhoek onder toejuiching der geheele 

 geleerde wereld te Delft plechtig herdacht was, werd in geschriften en 

 in bijzondere gesprekken menigmaal de wensch luide, om aan de 

 nagedachtenis van den eenigen swammerdam ter gelegener tijde even- 

 zeer hulde te brengen. Die hulde moest eene eenvoudige, waardige 

 en van blijvenden aard zijn. Zij moest plaats hebben op den dag, 

 waarop de 43-jarige voor twee eeuwen uit zijn lijden naar lichaam en 

 geest verlost werd. Daarover waren allen het eens. Maar wie zou tot 

 die hulde den aanstoot geven , wie de wenschen tot daad maken ? Vreemde 

 vraag! Nederland telt meer dan ééne vereeniging, die het gebied der 

 wetenschap beoefent, waarop swammerdam zich onvergankelijke lauwe- 

 ren heeft verworven. Dat beoefening der wetenschap tot innige waar- 

 deering der groote voorgangers leidt, was in de laatste jaren meer 

 dan eens gebleken. Een edele wedstrijd om de eer, tot eene hulde aan 

 swammerdam het initiatief te hebben genomen, zou zich tusschen die 

 vereenigingen openbaren — dus meende men op goeden grond te mogen 

 voorspellen. Die voorspelling was onjuist. Zonder slag of stoot, gewerd 

 aan het Genootschap tot bevordering van Natuur- Genees- en Heelkunde 

 te Amsterdam , op voorstel van dr. c. e. daniëls , het voorrecht van 

 vooraan te staan in de rei der dankbare nakomelingen, die, zij het 

 ook laat, toch zeker niet te laat den grooten afgestorvene op zijn 

 sterfdag wenschten te herdenken. 



Zoo valt mij dan de eer te beurt, namens het Genootschap, waar- 

 van ik tijdelijk voorzitter ben, U allen, afgevaardigden van geleerde 



