VAN JAN SWAMMERDAM. 133 



lichamen en vereenigingen in Nederland, U, uitnemende vertegenwoor- 

 digers der nederlandsche wetenschap, U vurige bewonderaars en ver- 

 eerders der grootheid van ons land in de 17 e eeuw , U eindelijk , vrouwen 

 van Nederland, wier aanwezigheid aan deze plechtigheid eerst gloed 

 en luister bijzet, van harte welkom te heeten op deze plaats, en U 

 dank te zeggen voor de warmte en opgewektheid , waarmede gij aan 

 onze oproeping gehoor gaaft. En talrijker dan het Genootschap had 

 durven hopen, is op dit uur, in dit Godshuis, de bloem van Neerland's 

 volk en Amstel's burgerij samengekomen , om op den 200-jarigen sterf- 

 dag van swammerüam dien ongeëvenaarden natuur-onderzoeker de dank- 

 bare hulde van het nageslacht te brengen. 



Vergis ik mij niet, dan kan op dezen dag een deel der schuld wor- 

 den gekweten , waarop de nagedachtenis van swammerdam reeds zoolang 

 recht had. Het huldebetoon, waartoe wij ons hier vereenigen, schijnt 

 mij toch in overeenstemming met zijn uitnemende verdiensten jegens 

 het vaderland en de wetenschap , met zijn karakter , met zijn levens- 

 loop; het schijnt mij de vervulling van het voor hem veel te lang 

 onvervuld gebleven woord van schiller: "die Weltgeschichte ist das 

 Weltgericht." 



Swammerdam herdacht in de tegenwoordigheid van Neerland's volk 

 en Amstel's burgerij ! Ja , zoo moest het komen ! Hij , de beschermeling 

 van van beuningen, hij, die er een eer in stelde, aan six en tulp de 

 schatten van zijn kabinet te toonen , met hudde de wonderen van zijn 

 vergrootglazen te bespreken , hij , die op goeden , ja vertrouwelijken voet 

 omging met de vertegenwoordigers der wetenschap niet alleen in ons 

 vaderland, maar in Frankrijk, Italië, Denemarken; hij, die meer dan 

 eens de schitterendste aanbiedingen om zijn land te verlaten afsloeg, 

 en , schoon met Latijn , Fransch en Italiaansch niet onbekend , het zich 

 tot een plicht rekende , de uitkomst van zijn onderzoek in zijne 

 moedertaal te boek te stellen , kon in zijn vaderland waarlijk niet op 

 erkenning zijner verdiensten bogen. Geen leerstoel werd hem aange- 

 boden, geen dichter bezong hem, geen schilder bewaarde zijne beeldtenis 

 voor de late nakomelingschap. Soms honger en gebrek lijdend, zag hij 

 in de laatste jaren zijns levens zich slechts nog door een enkel trouw 

 vriend omgeven. Hij stierf, wellicht onbetreurd, maar zeker onopge- 

 merkt. Geen drom van vereerders verzelde hem naar zijn laatste rust- 

 plaats, en die plek zelve, waarbij wij ons thans bevinden, werd eerst 

 voor twee jaren door Dr. sinia aan het licht gebracht Maar wat het 



