DIAMANTEN MAKEN. 153 



lichtboog verdampt, do temperatuur hoog genoeg is om te verhoeden 

 dat die damp, reeds voor dat zij de wanden bereikt, den ne vervorm 

 aauneme, zoodat er van eene condensatie tegen deze, atoom aan atoom 

 als 't ware, zooals die voor den kristalvorm onmisbaar is, geen sprake 

 kan zijn. Ik aarzel niet te beweren dat dit zeer moeielijk zou zijn; voor 

 onmogelijk evenwel houd ik het niet. En er zouden langs dien weg 

 misschien belangrijke uitkomsten te verkrijgen zijn. Althans toen ik, 

 na een proef met den elektrischen lichtboog als de boven onder 2 be- 

 schrevene, die langer dan gewoonlijk, misschien wel 10 minuten, had 

 geduurd en waarbij de glazen klok zeer heet was geworden, na geheele 

 bekoeling die klok wilde schoonmaken en daartoe de wanden met wal er 

 afwreef, meende ik tusschen de amorphe kooldeeltjes enkele veel har- 

 dere korreltjes te voelen. Een poging om die door verzameling van het 

 waschvocht en het laten bezinken en slibben daarvan te vereenigen en 

 te reinigen, gelukte in zooverre, dat zij nu ook voor het oog als enkele 

 witte of althans grijze stipjes zichtbaar werden. Maar onmogelijk bleek 

 het ze van de vast aanhangende zwarte kooldeeltjes geheel te zuiveren. 

 Een mikroskopisch onderzoek leverde daarom niets overtuigends op, en 

 de eenige grond waarop men zou kunnen steunen als men wilde be- 

 weren hier mikroskopische diamantjes voor zich te hebben, was te vin- 

 den in de omstandigheid dat zij , tusschen twee glasplaatjes gewreven , 

 deze merkbaar krasten. 



4 n . Langzame afscheiding eener stof uit eene chemische verbinding. 

 De bekende "boomen" van Saturnus en Diana leveren van zulk een 

 werking een hier passend voorbeeld. Een stukje zink, in een oplossing 

 van loodacetaat geplaatst, bedekt zich aan zijne geheele oppervlakte met 

 dunne, staafvormige kristallen van lood, die zich aan en op elkaar 

 vasthechten en zoo weldra een aanzienlijke ruimte beslaan in het vocht , 

 dat eindelijk al het lood dat het bevat op deze wijze verliest, terwijl 

 het daarvoor zink opneemt. Men zou nog een aantal andere voorbeelden 

 kunnen aanvoeren van stoifen , op dezelfde wijze, dat is door langzame 

 chemische werking , in kristalvorm afgescheiden uit hare verbindingen , 

 terwijl die in water waren opgelost of door warmte vloeibaar gemaakt. 

 Zou dit voor koolstofverbindingen ook mogelijk zijn? 



Het is reeds herhaalde malen beproefd. De eerste maal , waarvan ik 

 mij herinner dat iets daarvan bekend is geworden , geschiedde dit — het 

 zal nu omstreeks 30 jaren geleden zijn — door een fransch chemicus , 

 ganal. Ik geloof niet dat hij zijne methode uitvoerig beschreven heeft: 



