154 DIAMANTEN MAKEN. 



alleen is bekend geworden dat hij zwavelkoolstof langzaam ontleedde. 

 Hij vertoonde zeer kleine kristallen als de uitkomst daarvan aan de 

 Académie des Sciences, welke de eigenschappen van diamant, vooral de 

 hardheid, duidelijk vertoonden, en hoopte spoedig grooteren te zullen 

 verkrijgen. Maar hij schijnt daarin niet geslaagd te zijn; althans men 

 heeft daar later niets meer van vernomen. 



Eenige jaren daarna heb ik zelf beproefd om diamant af te 



scheiden en nu door elektrolyse van vloeibaar koolzuur. Zooals het meer 

 gaat met proefnemingen , die de verwachte of althans mogelijk geachte 

 uitkomst niet hebben opgeleverd — ik heb steeds verzuimd ze bekend 

 te maken. Eerst meende ik nog wel verbeteringen te zullen kunnen 

 aanbrengen in mijne wijze van werken. En toen het mij al meer en 

 meer duidelijk werd dat die practisch niet wel waren te verwezenlijken , 

 toen dacht ik er in 't geheel niet meer aan. Toch geloof ik nu nog van 

 die proefnemingen een schets te mogen geven, omdat de wijze waarop, 

 en dus de reden waarom zij mislukten misschien niet geheel onbelang- 

 rijk mogen heeten. 



Teijler's museum alhier was toen in bezit gekomen van den toestel 

 van donny en mareska tot vloeibaar en vastmaken van koolzuur. De 

 directeur daarvan, prof. j. g. s. van breda, veroorloofde mij welwil- 

 lend daarvan gebruik te maken, om eenig vloeibaar koolzuur in een 

 glazen buis met behulp van twee daarin gedompelde platinadraden aan 

 de elektrolyse te onderwerpen. Ik zwijg van de moeielijkheid om twee 

 zulke draden door de noodzakelijk dikke wanden van zulk een buis heen 

 te brengen en die dan toe te smelten , stevig genoeg om ook op die 

 plaats eene drukking te kunnen weerstaan, als die van koolzuur, waarvan 

 een gedeelte vloeibaar is bij een temperatuur van 15° C. of daarboven. Ge- 

 noeg dat het eindelijk gelukte om twee zulke buizen gereed en gevuld 

 te verkrijgen. Een daarvan werd rechtop onder een klokvormige bedek- 

 king van dik plaatlood geplaatst , en toen elk zijner draden verbonden met 

 een der polen van eene batterij . bestaande , als mijn geheugen mij niet 

 geheel ontrouw is , uit zes DANiËL-elementen. De naald van een in de 

 stroombaan opgenomen tangenten-boussole, met een multiplicator vaneen 

 veertigtal windingen , week meer dan twintig graden af. Het koolzuur 

 was dus een geleider , zij het ook een vrij slechte. En die naald ging in 

 eenige minuten ruim twee graden terug. "Polarisatie der elektroden, dus 

 elektrolyse," zeide ik verheugd tot den hoogleeraar, die mijne proefne- 

 ming bijwoonde. Maar mijn vreugd was van korten duur. Want toen 



