DIAMANTEN MAKEN. 155 



wij eenige oogenblikken slechts de vraag bespraken, of' misschien ook 

 nog iets anders dan polarisatie de oorzaak dier stroomvermindering zijn 

 kon , werden wij in de rede gevallen door een knal als van een pistool- 

 schot. "Daar gaat uw diamantenfabriek," zei de professor. En ik, terwijl 

 ik de looden klok oplichtte: "dat lood is toch een goed ding; zie hoe 

 diep de glasscherven daarin zijn gedrongen." De stroom had blijkbaar 

 den slechten geleider, het koolzuur, zoo sterk verwarmd, dat de span- 

 kracht van het gas in de buis haar te sterk was geworden. 



De tweede der gereed gemaakte buizen werd nu aan de proef onder- 

 worpen , doch met vermindering van het elementental op de helft. De 

 afwijking bedroeg nu omstreeks 15°, en al wachtende op een mogelijke 

 tweede ontploffing , zag ik die afwijking na eeu half uur of iets langer 

 aanmerkelijk verminderd. Reeds vleide ik mij met de hoop dat deze 

 buis het uithouden zou , toen ook zij , zeer luide , verkondigde dat dit 

 niet het geval was. 



De elektroden van beide buizen , met behulp eener loupe nauwkeurig 

 onderzocht , vertoonden volstrekt geen verschil met elkaar of van eiken 

 anderen platinadraad. 



Ik meende het hierbij niet te moeten laten ; maar herhaalde na eenige 

 dagen de proefneming met een middelerwijl gereed gekomen buis, die 

 aanmerkelijk nauwer was dan de beide eerste en van grootere wand- 

 dikte, en met den stroom van slechts één daniël- element. De tangenten- 

 boussole, met een aanzienlijk vermeerderd getal windingen, toonde 

 daarmede een afwijking van zes a acht graden. In een viertal uren was 

 dit tot op de helft verminderd , en na omstreeks tien uren .... tot nul. 



Den volgenden morgen, nadat gedurende den nacht alles onveran- 

 derd was blijven staan, werd dit feit op nieuw geconstateerd. Hoe het 

 te verklaren ? Een polarisatie der elektroden , met een elektromotorische 

 kracht gelijk aan die van een DANiÈL-element , daaraan dacht men het 

 eerst. Ware dit zoo, dan moest de stroom van ditzelfde element, in 

 tegenovergestelde richting van de eene naar de andere elektrode ge- 

 voerd, de dubbele sterkte van den oorspronkelijken hebben. Maar toen 

 dit geschiedde , was de afwijking in tegenovergestelde richting zoo geriug, 

 dat zij zeker geen tien minuten bedroeg. En toen de elektroden ver- 

 bonden werden met de omwinding van een dundradigen, zeer gevoe- 

 ligen rheoskoop, toonde die evenzeer geen meetbare afwijking. Was 

 dus misschien gedurende den nacht de buis verbrijzeld ? Dit was weinig 

 waarschijnlijk omdat reeds den vorigen avond , toen dit zeker niet het 



