DIAMANTEN MAKEN. 157 



zwavelzuur gedompeld, dan bedekte zich wat de positieve geweest was 

 geheel met gasbelletjes , de negatieve alleen op de plaats of de plaatsen, 

 waar zij bij de verbrijzeling der buis gebogen was geworden, en voor 

 beide vrij langzaam. Wel wat onbedacht , werd nu die negatieve elek- 

 trode in een spiritusvlam gegloeid. Een der beide waarnemers meende 

 daarbij te bespeuren dat er iets afsprong , de andere had daar niets van 

 opgemerkt. Daarna gedroeg zij zich, als elektrode voor bovengenoemd 

 DANiEL-batterijtje, even als elke anderen platinadraad. Het ware beter 

 geweest, die uitgloeiing tot het allerlaatste te bewaren, vooraf mikrome- 

 trisch de dikte van den draad met die der andere elektrode te vergelijken 

 en vervolgens de uitwerking van sterke zuren op het vooronderstelde 

 omhulsel te beproeven. Maar dit was nu, en onherstelbaar, verzuimd. 

 Slechts gissingen zijn dus mogelijk aangaande den aard van dit om- 

 hulsel. Dat het kristallijne en daardoor niet geleidende zuivere koolstof 

 was, daarvan kan men alleen zeker zijn door aan te nemen dat het 

 ontstaan was door de elektrolyse van zuiver koolzuur. Maar hoogst waar- 

 schijnlijk is dit niet het geval. Het natrium-bicarbonaat en het zwavel- 

 zuur , waaruit en waardoor het koolzuur werd vrij gemaakt , waren 

 geen van beiden zuiver. Bovendien was dit zuur bij de ontwikkeling 

 en de destillatie in aanraking geweest met lood, geel koper, ijzer, rood 

 koper, vet en glas en had daarvan misschien, ja wie weet wat opge- 

 nomen. De chemie der hooge drukkingen is nog niet op dezelfde hoogte 

 als die der hooge temperaturen. 



Doch zelfs als ik met zekerheid bewezen had gezien dat er koolstof 

 en niets dan deze zich had afgezet rondom mijn platinadraad , dan nog — 

 men zou bijna kunnen zeggen dan vooral — bewees de uitslag dat er 

 langs den door mij gevolgden weg, ja diamant zich had gevormd , maar 

 toch nooit diamanten te verkrijgen waren. Want al gelukte het om door 

 gradueele vergrooting van het elementental der stroomgevende batterij 

 de dikte der verkregen diamantlaag vele malen grooter te maken, dan 

 nog zou die dikte onbeteekonend blijven in verhouding der afmetingen 

 van de kleinste nog bruikbare diamanten. De proef was dus als vol- 

 komen mislukt te beschouwen. Maar toch , de daardoor verkregen kenuis 

 van wat wel altijd aan het verkrijgen van gekristalliseerde koolstof door 

 den elektrischen stroom hinderend in den weg zal staan , was eene be- 

 looning voor den daaraan besteeden arbeid, zij het dan ook niet de gehoopte. 

 Is er veel grond om op den weg van zuiver chemische ontleding ge- 

 lukkiger uitkomsten te verwachten? Reeds in het begin van dit op- 



