ZELFMOORD VAN DE SCORPIOEN. 



Dat scorpioenen zich zelven van kant maken niet hun giftstekel , 

 die zich aan het einde van hun na-achterlijf of zoogenaamden staart 

 bevindt, is herhaaldelijk door ooggetuigen verzekerd, onder anderen 

 door de heeren g. biddle en m. l. , in het tijdschrift Nature, Vol. 

 XI , p. 29 en 47. Toch hebben sommigen aan de waarheid daarvan ge- 

 twijfeld, en bepaaldelijk verklaart de heer r. f. hutchinson, die te 

 Peschawar , in Engelsch Indie' , wonende , wel gelegenheid had om 

 groote soorten van scorpioenen gade te slaan, de geheele zaak voor 

 een sprookje. (Nature Vol. XX, p. 553.) 



Thans echter deelt de heer allen thomsom in hetzelfde tijdschrift 

 (16 Oct. 1879, Vol. XX, p. 577) het volgende mede, dat hij van de 

 familie zelve die het ondervond, vernomen had. De bewuste familie 

 hield namelijk, verscheidene jaren achtereen, haar verblijf gedurende de 

 zomermaanden aan de baden te Lucoa, in een tamelijk vochtige woning, 

 waar zij nog al last had van kleine zwarte scorpioenen , die in het huis dron- 

 gen en zich daar onder beddekens , in laarzen en schoenen en andere klee- 

 dingstukken verborgen. Inwoners der plaats leerden hun echter eene 

 aldaar welbekende handelwijze om die dieren te vangen en hen zich 

 zelven te laten dooden. Deze handelwijze bestond daarin dat, zoodra 

 ergens een scorpioen werd gezien, deze overdekt werd met een omge- 

 keerd bierglas en dan onder de opening een kaart werd geschoven , 

 zoodat het dier gevangen zat. Dan wachtte men tot den avond en wanneer 

 het duister was geworden , bracht men plotseling een licht , een bran- 

 dende kaars b. v. , dicht bij het glas waarin zich de gevangene bevond. 

 Zoodra dit gedaan was , gaf de scorpioen onveranderlijk teekenen van 

 vrees en begon aanhoudend langs den binnenrand van het glas rond 

 te loopen, blijkbaar een uitweg zoekende. Nadat die toestand een of 



