HERINNERINGEN AAN DE VELÜWE. 



DOOE 



F. W. VAN EEDEN. 



Und stillebildend welit, wie ein kalil Gefild!, 

 Der Athem der Natur dich an, der 

 Alles erheiternde , seelenvolle. 



HÖLDERLIN. 



Midden in Nederland ligt een uitgestrekte hoogvlakte, meest heide, 

 afgewisseld door overonde bosschen , bouwlanden , kale of begroeide 

 heuvels, — schraal bevolkt, stil, oud, rustig, — waar natuur en 

 mensch nog gezellig samenleven, nog niet gestoord zijn door koorts- 

 achtige jagt naar verandering, — een doorn in het oog van den 

 econoom, een paradijs voor den armen Hollander, wiens geest nog niet 

 geheel in polders, kanalen en grachten is opgegaan. 



Eenmaal was de Veluwe bedekt met een ontzaggelijk woud. De men- 

 schcn hebben dat woud voor een groot deel uitgeroeid, en heide en 

 stuifzand achtergelaten. Ook het Veluwsche bosch is een bouwval » 

 gelijk het Hollandsche , maar beter bewaard en minder door den tijd 

 geschonden. 



De Flora van de Veluwe is niet rijk in verhouding tot de uitge- 

 strektheid en eentooniger dan de Flora van Kennemerland. Het water 

 speelt er een zeer ondergeschikte rol; de lucht is er drooger , de bodem 

 minder afwisselend — meestal zandig, hier en daar met grind, en 

 dikwijls met klei en leembeddingen in den ondergrond. 



De schoonheid van eene landstreek wordt voortgebragt door de 

 overeenstemming van bodem , water, lucht en plantengroei. In dit 



11 



