166 HERINNERINGEN AAN DE VELUWE. 



zeer lang geleden nog eens geweest. De paden zijn met onkruid be- 

 dekt; de hooge grasbloemen spiegelen zich in den vijver. De digte 

 boomgroepen zijn met ondoordringbaar struikgewas en hooge planten 

 vol gegroeid. Met moeite dringen wij langs smalle voetpaden in dit 

 geheimzinnig groen. Het menschenwerk keert terug tot de groote moe- 

 der Natuur. Tn de verte hooren wij het zachte geruisch van een wa- 

 termolen — 't is als een zegelied, dat in ons binnenste weerklank 

 vindt en ons zoo kalm en gelukkig maakt als die goden, waarvan 

 lücretius zingt: 



Immortali aevo summa cum pace fruatur. 



Wij zijn op een woeste heide, een onafzienbare golvende geelbruine 

 vlakte. Een gebaande weg is hier niet en de harde heidepollen maken 

 het wandelen onaangenaam. Van tijd tot tijd gaan wij voorbij breede 

 kuilen, waar vroeger grint of leem opgegraven is en modderige wa- 

 terplassen zijn overgebleven. De hei bloeit schraal, het groen ziet 

 zwartachtig; andere bloemen zijn er niet. Ver in het oosten zien wij 

 blinkend witte heuvels; dat zijn de stuifduinen, uit de heide opge- 

 waaid en , waar zij niet beteugeld worden , allen plantengroei vernielend. 



Zij schijnen digt bij , maar de heldere lucht is bedriegelijk , en na 

 een uur gaans is het als of wij niets gewonnen hebben. Als wij niet 

 gestadig een hoog punt aan den horizont in het oog houden, loopen 

 wij gevaar in een kring rond te dwalen. 



Wat die woeste eentoonige natuur worden kan door 's menschen 

 wil , leert ons de groene oasis rondom het schoolgebouw van Stroe. 

 Uit de zonnige heide komt men in een schaduwrijk bosch, dat als een 

 uitgestrekt vierkant een vruchtbare bouwerij met moes- en bloemtuin 

 omsluit. Hier ligt een dorpsschool zooals zij wezen moet. De school- 

 meester was tevens de schepper en onderhouder van dit kleine para- 

 dijs. Hij was landbouwer in zijn hart, en zijn onderwijs op de school 

 was slechts een voortzetting van het onderwijs in den tuin. Daar 

 leerden de kinderen dat de heide nog iets anders kan opleveren dan 

 plaggen en schapenvoer, dat de heide aan den mensch gegeven is, 

 niet om er in vuile kotten armoede te lijden, maar om die tot een 

 lusthof te herscheppen. Meer hebben zij niet noodig. 



Wil men goede onderwijzers kweeken voor het platteland, men 

 stichte een normaalschool op de Stroesche stuifduinen en vrage in- 

 lichtingen aan den waardigen burgemeester van Barneveld. 



