HERINNERINGEN AAN DE VELU WE. 167 



Er is een soort van onderwijs dat de kinderen opvalt met onbegre- 

 pen begrippen, het karakter van hun volkstaal bederft, hen ontevre- 

 den maakt met hun stand, hen opleidt tot hongerlijdende kautoor- 

 schrijvers , terwijl honderdduizende bunders woesten grond in ons kleine 

 land en millioenen in onze koloniën nog schreeuwen om ontginning. 



Ik bezocht Stroe in 1874: de schoolmeester was toen lijdende aan 

 de tering. Hij is sedert gestorven. Of zijn geest nog leeft in de kleine 

 oasis , weet ik niet. 



De naam Stroe, in de oorkonden Strude, is zeer oud en afkomstig 

 van onze Saksische voorvaderen en beteekent een lage vochtige streek. * 

 Ook op het eiland Wieringen ligt een gehucht Stroe, in overouden tijd 

 een zeer bevolkte plaats, een der weinige in Noord-Nederland, waar 

 het voormalig bestaan van een heiligdom in den voorchristelijken tijd 

 met zekerheid is aangetoond. 



Zuidoostelijk van Barneveld leidt een landelijke binnenweg door 

 heiden en bouwlanden tot den Lunterschen berg. In die lage, soms 

 moerassige heiden is de Gagel (Myrica Gale) met hare fijne harde 

 mirtachtige blaadjes en aromatische vruchtjes algemeen. In ouden tijd 

 werd die struik veel gebezigd om aan het bier smaak te geven. De 

 gagel werd toen daarvoor gekweekt en de naam gagelkamp is daarvan 

 nog afkomstig. Volgens een oorkonde werd in 1253 door verschillende 

 edelen aan het klooster van Buurlo bij Winterswijk het gebruik van 

 zulk een gagelkamp toegestaan, (sloet, Oork. boek. N° 751.) 



In deze streek kan men aan het overal opslaande elzenhout duidelijk 

 het karakter der bosschen herkennen, die eenmaal deze lage heiden 

 hebben bedekt. Kolossale elzen, berken, en daaronder hulst, jenever- 

 struik, wilg, sprekelenhout (Rhamnus Frangula) en de Geldersche roos. 

 De Aïra flexuosa (bogtige windhalm) groeit overal tusschen het struik- 

 gewas, met hare vaalgele halmen en losse, witte, in den wind heen- 

 en weergaande bloempluimen. 



In zulke boschmoerassen huisde , volgens de sage , eenmaal de vree- 

 selijke draak, die door wichard van pont werd verslagen , en stervende 

 met geweldig geluid de kreten "Gelre ! G-elre !" deed hooren. Met die 

 sage begint in de nevelen der middeleeuwen de historie van Gelder- 

 land. Ter gedachtenis aan zijn overwinning nam wichard van pont een 



1 Zie: Een oud hoekje der Veluwe, door een plattelands-burgemee&ter. 



