168 HERINNERINGEN AAN DE VELUWE. 



bloem, die daar bloeide in het bosch , en plaatste die op zijn schild. En 

 nog heden heet die bloem door de heele wereld de Geldersche roos. 



De Geldersche roos, ook wel watervlier genoemd, is in de moe- 

 rassige woudstreken van Europa algemeen. Haar naam Eose de Gueldre , 

 Guelder rosé , is dus zeer merkwaardig en dagteekent ongetwijfeld uit 

 de riddertijden, toen de Hertogen van Gelderland in groot aanzien 

 stonden bij de vorsten der omringende landen. De vijflobbige , onvrucht- 

 bare randbloemen der bijschermen, die door hare grootte en helder- 

 witte kleur zeer in het oog vallen , hebben ongetwijfeld gediend tot 

 model voor de heraldische bloem , die in het oudste wapen van Gel- 

 derland prijkte '. De verscheidenheid, bij welke alle bloemen van den 

 bijscherm onvruchtbaar zijn, is de geliefde sneeuwbal in onze tuinen. 



Midden op den weg, vooral in wagensporen, groeit de hardkelk 

 (lllecebrum verticillatum) en spreidt zijn ranke stengels, met witachtige 

 bloemkransjes overladen, over den bodem uit, — een vertrapte schoon- 

 heid. Rustig prijkt zij op hare gevaarlijke standplaats; geduldig laat 

 zij zich door wielen en hoeven platdrukken — steeds verheft zij even 

 liefelijk hare rijke bloemstengels. Kunnen wij ook wat leeren van die 

 bloempjes, als de wielen en hoeven van het noodlot over ons heengaan? 

 Noodlot ? — neen — liever Orde ; want het is ook orde als wij veel 

 lijden moeten. 



Vóór ons ligt de Luntersche berg, of liever heuvel, — hoewel hij 

 alleen liggend, hooger schijnt dan hij is. De helling is gedeeltelijk met 

 dennen begroeid; de top is kaal, zwart met witte kiezelsteentjes. Hier 

 ademt de Hollander ruim. Een frissche lucht waait hem over die onaf- 

 zienbare vlakte tegen en bezielt hem met liefelijke herinneringen. De 

 geur der tijm en het gegons der bijen brengen hem weder tot het 

 beschouwende leven zijner eerste jeugd — het eenige leven dat waarlijk 

 vrij is , en dat zijn hoogere ontwikkeling vindt in de kennis der Natuur. 



Eenzaam en verlaten in de heide ligt het station Wolfhezen. Een 

 bar, zonnig oord, met weinig geboomte en nog minder huizen. Ner- 

 gens menschen. Maar wie den moed heeft daar af te stijgen en een 



1 Deze voor de heraldische botanie zeer belangrijke bijzonderheid is het eerst aan het 

 licht gebragt door Mr. L. a. j. w. baron sloet, in de Verslagen der Kon. Ak. v. 

 Wetensch., afd. Letterk. 2e reeks, VI. 201. 



