170 HERINNERINGEN AAN DE VELUWE. 



de kortzigtige wetenschap van vroeger eenwen. Meer en meer schijnt 

 te blijken dat al die goden slechts verschillende namen waren om 

 het onnoembare uit te drukken. 



Wij naderen hoog geboomte , zware eiken en dennen rondom een 

 opene vlakte. Onnoemelijk veel papiertjes , over den grond verstrooid , 

 zeggen ons dat daar niet lang geleden een zendingsfeest geweest is. 

 Een beoordeeling vau den mensch naar de overblijfsels , die men , bota- 

 niserende, van hem vindt, valt gewoonlijk schraal uit. In de duinstre- 

 ken vindt men steeds een merkwaardig aantal oude schoenen en sloffen. 



De grond wordt heuvelachtiger, het bosch digter en hooger. Langs 

 beschaduwde hellingen loopen kronkelende beekjes , over welke het loof 

 van verschillende varens schilderachtig neerhangt. Hier groeijen het 

 wijfjes-varen {Asplenium Filix Femina) met fijn ingesneden vinblaadjes , 

 het mannetjes- varen {Polystichum Filix Mas) met forsche, hooge blad- 

 veeren , het grachtvaren {Blechnum Spicant) met smalle glanzige bla- 

 den , het digtst bij het water. Op de droogere plaatsen , onder de 

 hooge boomen, groeit het adelaars-varen (Pteris aquilina) en vormt 

 een lichtgroen bosch in het bosch. 



Uit het donkere woud komen wij eindelijk weder tusschen eiken 

 hakhout. De heuvels worden hooger en breeder; hier en daar vormen 

 zij groene valleijen. De spitsen van het kasteel Dorenweerd rijzen tus- 

 schen de boomtoppen omhoog. Wij hebben den Eijn in het gezigt. 

 Hier is de grens van de Veluwe. 



Dorenweerd is de eenige plaats in ons land, waar ik den hagebeuk 

 (Carpinus Betulus) in het wilde hout heb gevonden. Het gebied van 

 den hagebeuk strekt zich niet zoo ver noordwaarts uit als dat van de 

 beuken en eiken. Zijn gedaante is niet zoo krachtig, meer struik- en 

 hegachtig. In het bosch van St. Grermain bij Parijs heeft de hagebeuk 

 den boventoon. De wild door elkaar groeijende hagebeuken, omslingerd 

 door de rijk bloeijende Clematis Vitalba , geven aan dat bosch een bijzonder 

 karakter. In Nederland zijn beiden zeldzaam in 't wild en waarschijnlijk 

 slechts verwilderd. 



Bij Dorenweerd stonden voor twee jaren nog vier zware kurkiepen , 

 de laatste van de zeven , die daar in het jaar van de Unie van Utrecht 

 zijn geplant, en u de zeven Provinciën" werden genoemd. Ook stond 

 daar toen nog een plataan van 4 meter en een witte wilg van niet 

 minder dan 8 meter stam-omvang. 



De kurkiep (Ulmus suberosa Ehrh.) is gekenmerkt door den korten, 



