HERINNERINGEN AAN DE VELU WE. 171 



dikken , spoedig in takken verdeelden stam , de breed langwerpige , tot 

 het ronde naderende bladen , en vooral door de dikke laag kurkschors 

 rondom de jonge takken. De vorm der bladen , de kurklaag en de 

 latere bloeitijd onderscheiden hem van den veld-iep (Ulmus campestris). 

 Thans komt de kurkiep in ons land slechts zeer zelden als een hooge 

 boom voor; als heester is hij langs den duinkant zeer talrijk. 



Maar de dagen van Dorenweerd schijnen geteld. De "zeven Provin- 

 ciën" zijn verdwenen. Misschien ook wel de plataan en de wilg. 



Digt bij Dorenweerd , in een donker laantje , aan den voet van een 

 boomrijke hoogte, vond ik een merkwaardig groot aantal exemplaren 

 bijeen van een hooge plant met fraai ingesneden , als spits vingerige hand- 

 jes gevormde bladen en kleine lichtroode bloemen , — het hertsgespan 

 (Leonurus cardiaca) , een oude boschplant , doch thans meer en meer ver- 

 dwijnend; in vroeger tijd beroemd wegens genezende kracht in hartkwalen. 



Bij den Duno komen wij allengs aan den steilen rand , waar de 

 hoogvlakte eensklaps afdaalt. Hier zouden we geneigd zijn, den naam 

 Veluwe af te leiden van 't Angelsaksisch Veal , een hoogen oever , een 

 heuvelachtigen wal. Wij staan op den hoogen uitkij k , de Huneschans , 

 en zien omlaag ver over den Eijn in de Betuwe — het land der Ba- 

 taven , rijker van bodem , maar niet zoo rijk aan vrije , wilde natuur 

 als de heuvelen der Saksers. 



De helling is geheel met digt struikgewas begroeid: eiken, haze- 

 laars, sleedoorn, vogelkers , wilde rozen en wegedoorn, en omzoomd 

 met tallooze bloemen. De zachte rooskleur van de wilde Marjolein 

 met hare regtopgroeijende stengels en welriekende bladen heeft hiel- 

 de overhand. Op de heuvels en bergen van Duitschland ziet men haar 

 overal; in noordelijk Nederland is zij nergens te vinden; alleen in 

 Gelderland en Zeeland, meest in de nabijheid van rivieren, en waar- 

 schijnlijk uit Duitschland den stroom gevolgd. Oudtijds was de plant 

 beroemd als specerij en geneesmiddel. Door de oude Germanen en Noor- 

 mannen werd zij in het gistende bier gehangen om daaraan geur en 

 een prikkelenden smaak te geven. In Zweden heet zij nog koning of 

 konunga-gras , of dosta ; in Duitschland dosten , een naam , waarvan 

 ik de beteekenis vergeefs heb gezocht. Kan hij met het woord "dunst" 

 en met ons "duister" en "beduust" in verband staan en dus de dronken- 

 makende eigenschap beteekenen? De latijnsche naam Origanum stamt 

 van het grieksch en beteekent "vreugde der bergen". 

 Tusscheu de wilde marjolein sjhitteron de lange gele aren van de 



