HERINNERINGEN AAN DE VELUWE. 173 



het stevenskruid {Circaea lutetiana) met donkergroene, groote, teedere 

 bladen en witachtige bloemen in slanke trosjes. Beide planten waren 

 eenmaal talrijk in het thans uitgeroeide Beekbergerwoud bij Apeldoorn, 

 een van de oorspronkelijkste Nederlandsche bosschen. Dit bosch had 

 als monument van de voormalige natuur van ons land niet minder 

 waarde dan oude gebouwen voor de geschiedenis der vaderlandsehe 

 kunst, en het redden van zulke merkwaardige plekjes uit sloopers han- 

 den moest aan de Koninklijke Akademie van Wetenschappen worden 

 opgedragen. 



Het stevenskruid groeit nog in de oudste bosschen van Holland. 

 Het eikenvaren vond ik in 1878 ook op een digt begroeid eilandje 

 in het meertje van Bloemendaal — zeer waarschijnlijk een overblijfsel 

 van den Eijn. 



De Circaea was eenmaal een beroemd tooverkruid. De naam, af- 

 geleid van de nimf Circe, is echter waarschijnlijk door de Ouden het 

 eerst gegeven aan de Mandragora. De naam Stevenskruid is zeer merk- 

 waardig, omdat bij de invoering van hot christendom in Skandinavië de 

 vereering van Freyr (Frö) als schutspatroon der paarden , gewoonlijk 

 door die van den H. Stephanus is vervangen, (simrock, D. Myth. 458, 

 548, 560, 4e ed.) In sommige streken van Duitschland bleef "Stepke" 

 nog de naam van den duivel. Van den wortel van dit kruid schijnt 

 men, evenals van de Mandragora, een slaapdrank bereid te hebben. 



Een echte boschplant is ook het Eenblad (Majanthemum bifolium) met 

 zijn breede blaadjes, lichtgroene bloemen en roode vruchtjes, en de 

 witte koekoeksklaver (Oxalis Acetosella) met haar groote fraai witte 

 bloemen. Beide zijn in de oudste gedeelten der Geldersche bosschen 

 algemeen en bewijzen ook den ouderdom van het Haagsche bosch. 



De bosschen van Eozendaal zijn grootendeels van later dagteekening. 

 Bij het kasteel staan hooge oude boomen , maar meer noordwaarts 

 wordt het hout ligter en ziet men veel jong eiken hakhout en dennen- 

 bosschen. Op de heuvelachtige gronden naar den hcikant staan nog enkele 

 eeuwenoude en zonderling vertakte eiken. Hier vindt men ook leem- 

 beddingen (boekengrond) en overblijfsels van het oorspronkelijke woud. 



Hier is een vriendelijk hoog en laag, met tym en dennengeur, uit- 

 lokkend om overal te rusten en eveneens om overal rond te dwalen. 

 Hier is het wilde , uit de heide opgewaaide stuifzand door menschen- 

 hand in een jeugdige half wilde natuur herschapen; hier ademt vrij- 

 heid als in onze oude duinen van Holland. Hier heeft de kunst ge- 



