178 DE DEENSCHE ZEEMONNIK. 



eersten bedoeld zijn zekere stammen , die nog heden hun hoofd kaal 

 scheren, en met de anderen de Ostjaken, die hunne beenen met gei- 

 tenvellen bekleeden, — te minder onwaarschijnlijk, naarmate andere 

 berichten , door den "Vader der geschiedenis" over die streken mede- 

 gedeeld, nog heden ten dage blijken alleszins juist te zijn. 



Onder allerlei sagen van fabelachtige dieren is die van de Sirenen 

 of Zeemeerminnen algemeen bekend. Hoe men gekomen is tot het ge- 

 loof aan die wezens , is onzeker ; zeker evenwel is het dat die sage 

 niet is ontstaan doordien zeelieden soms de zich uit het water ver- 

 heffende Zeekoe (Manatus) of Doejong (Halicore, dat is Zeemeisjé) voor 

 eene vrouw met een vischstaart aanzagen, gelijk ik ergens gelezen 

 heb. Want dan zou die sage eerst na de ontdekking van Amerika 

 of na het bevaren der Moluksche zee door Europeesche zeevaarders 

 hebben kunnen ontstaan, — en zij is zeer veel ouder. Ook kan dat 

 geloof geen grond hebben in eene herinnering aan de Nereiden, de 

 bevallige omgeving van den wagen des zeegods poseldon, — want de 

 Ouden kenden Sirenen behalve de Nereiden. Wel kan daarentegen 

 de zucht om den oceaan te bevolken met dergelijke wezens als op het 

 land wonen, tot het ontstaan van de meerminnen -sage het hare heb- 

 ben toegebracht ; ik herinner mij in mijne jeugd meermalen , — na- 

 tuurlijk niet door natuurkenners, — te hebben hooren verzekeren dat 

 van alle diertypen, die op het droge leven, in de zee equivalenten 

 worden aangetroffen. Zoo zijn er immers zeepaarden , zeekoeien , zee- 

 honden, zeeleeuwen en wat niet al meer! En waarom dan ook geen 

 zeemenschen? 



Dagteekent het geloof aan zeemeerminnen reeds van overouden tijd, 

 het heeft zich tot in later en betrekkelijk zeer laten tijd staande ge- 

 houden. Om niet te spreken van de meermin, die in 1403, volgens 

 de verhalen der kronieken , in het Purmermeer werd gevangen , naar 

 Edam werd gebracht en eerst vele jaren daarna te Haarlem overleed , — 

 zoo deelde nog in 1754 de zendeling l. renard in zijn dat jaar te 

 Amsterdam uitgegeven werk: Poissons, Ecrevisses et Crabes des isles 

 Molucques eene afbeelding mede van een in de Moluksche zee gevangen 

 kleine zeemeermin. 



Maar indien er zeemeerminnen, vrouwelijke zeemenschen waren, 

 waarom dan ook geen mannelijke? Men kende toch geen diersoort, 

 die geheel alleen door vrouwelijke individuen vertegenwoordigd werd. 

 En inderdaad, ook aan het bestaan van mannelijke zeemenschen twij- 



