DE DEENSCHE ZEEMONNIK. 181 



had het twee lange vinnen. Het onderste gedeelte liep in een bree- 

 den staart uit ; het middenste gedeelte was breeder en had de gedaante 

 van een wapenrok. De bij gevoegde afbeelding werd mij geschonken 



door de doorluchtige Konhsgin margaretha van Navarre ; zij had 



deze afbeelding gekregen van een edelman, die eene dergelijke over- 

 bracht aan Keizer karel v, die toen in Spanje was. De edelman ver- 

 zekerde de Koningin, dat hij zelf dit zeemonster gezien had, toen het 

 na een hevigen storm door de golven op het strand werd geworpen; 

 hij noemde de plaats Diezum, in de nabijheid der stad Denelopoch." 



Behalve het meer uitvoerige , meer natuurhistorische van deze be- 

 schrijving, moet ons hier de omstandigheid treffen, dat, volgens den 

 Deenschen edelman , het dier door storm op het strand geworpen en 

 niet in zee gevangen is. En ik houd het er voor dat het veiliger is 

 aan dien edelman , die het dier zelf gezien had , geloof te schenken , 

 dan aan schrij vers die veertig en meer dan veertig jaren later schre- 

 ven en alles uit de tweede of derde hand hadden. — Diezum is niets 

 dan het Hoogduitsch die Sund ; de stad den Elleboog, gelijk Malmö te 

 dien tijd bij de Noord-Duitschers inderdaad heette , kon in een fransch 

 oor licht klinken als Denelopoch. Dat rondelet het voorval in Noor- 

 wegen plaatst, kan niet verwonderen, wanneer men nagaat dat de 

 zuidelijke Europeeërs nog heden Denemarken , Zweden en Noorwegen 

 voor zoo wat 't zelfde land houden. 



Rondelet had bij een duitschen arts te Rome nog eene andere 

 afbeelding van hetzelfde voorwerp gezien , die echter in menigerlei 

 opzicht van de zijne zeer afweek. "Ik voor mij geloof," dus vervolgde 

 hij , "dat de teekenaars het eene en het andere meer er hebben bijge- 

 voegd om de zaak des te verwonderlijker te maken. Ik wil gaarne 

 gelooven dat dit zeedier op die wijze overeenkomst met een mensch 

 heeft gehad, zooals een deel van den kop van een kikvorsch op een 

 menschenhoofd gelijkt , en voorts in zoo verre , als beneden den kop 

 aan beide zijden eenige breede deelen waren , gelijkende op de schouder- 

 bladen van den mensch en beweegbaar door spieren , wier omtrek naar 

 dien van een monnikskap geleek; evenals wij zelven eene spier bezit- 

 ten, die met zijn wederpaar zeer veel van een monnikskap heeft. 

 Bovendien geloof ik dat het niet met schubben , maar met eene harde 

 en rimpelige huid is bekleed geweest." 



Men ziet dat reeds rondelet den zoogenaamden zeemönnik tamelijk 

 begint uit te kleeden. Op eene andere wijze spreekt daarover de als 



