186 DE DEENSCHE ZEEMONNIK. 



onderst gedeelte der monnikspij , waaruit de staart of de afgeknotte 

 beenen staken, niets anders zijn geweest dan het gedeelte des mantels, 

 waaruit de kop met zijn vangarmen uitsteekt. Die kop en de acht 

 vangarmen hebben dan den staart of de beenen voorgesteld, welk 

 laatste te gemakkelijker kan geschied zijn, wanneer de vangarmen door 

 slijk en nat zand in twee bundels aaneen gekleefd waren. 



Waar blijven nu echter de schubben in fig. 1 ? Men merke op dat 

 noch rondelet, noch belon, noch gesner spreekt van een beschubd 

 lichaam ; rondelet betwijfelt zelfs het aanwezig geweest zijn van schub- 

 ben, hoewel die op zijne afbeelding ook gezien worden. De vlekken, 

 die bij den stervenden of dooden inktvisch zich vertoonen, en die ook 

 op de teekening, in bezit van fabricius, te zien waren, zijn door de 

 fantazie der teekenaars als schubben geduid en voorgesteld. Aan den 

 zoogenaamden breeden staart of de beenen, — gelijk wij zagen niets 

 anders dan de acht korte vangarmen , — zullen de zuignapjes en hoorn- 

 achtige haakjes voor schubben aangezien zijn; stephaniüs verzekert 

 zelfs uitdrukkelijk dat alleen de afgeknotte beenen met schubben waren 

 bedekt. De haakjes aan de vangarmen zijn overigens ook op de afbeel- 

 dingen van rondelet en belon aangeduid. 



De zwarte kleur van het aangezicht op de duitsche prent , die gesner 

 zag, levert geen bezwaar, omdat zeer dikwijls de kleurstof des diers 

 juist daar, waar zich de gelijkenis van een gelaat bevindt, zeer sterk 

 is opeen gehoopt en dat gedeelte daardoor een donker violette kleur 

 verkrijgt. En eene donkere oppervlakte met nog donkerder vlekken 

 daarop moest , nog meer dan donkere vlekken op een lichten grond , 

 de verbeelding , dat zich daar een aangezicht bevond , in de hand 

 werken. 



Dat de Zeemonnik , zooals belon schrijft , drie dagen geleefd heeft , 

 is niets bijzonders ; levend aangespoelde inktvisschen leven op het strand 

 niet zelden zoo lang en langer. De zuchten , die het dier , almede 

 volgens belon , zoude geslaakt hebben , kunnen alleen in de verbeelding 

 der aanwezigen hebben bestaan , of het gevolg zijn geweest van de 

 spiersamentrekkingen des mantels, wanneer het dier poogde adem te 

 halen, waarbij dan de lucht in en uit de kieuwholte werd gedreven. 



Overigens merkt steenstrup terecht aan , dat. de inktvisschen niet 

 zulke bij iedereen gemeenzaam bekende dieren zijn, — dat zij doorgaans 

 op hen , die ze voor 't eerst zien , een vreemden indruk maken, en het 

 daarom, ook in aanmerking genomen het tijdstip der gebeurtenis, 



