194 HERINNERINGEN AAN DE VELUWE. 



spoedig onder het geboomte en in eene natuur van bijzonder karakter. 

 De bodem is hier zandig , maar het zand is lichter van kleur en losser 

 dan elders op de Veluwe; het gelijkt op duinzand. 



Hooge berken , dennen en eiken beschaduwen den geelachtigen , zan- 

 digen, met mulle wagen sporen geteekenden weg. Aan hun voet is de 

 bodem bedekt met een liefelijk groen , donkerder dan de heide , en hier 

 en daar zwarte bessen dragend. Dit is de kraaiheide {Empetrum 

 nigrum) , die wij elders op de Veluwe slechts schaars hebben gevonden. 

 Oorspronkelijk groeit deze plant op rotsen en bergen; in lage veen- 

 achtige heiden komt zij nu en dan voor, doch hier bedekt zij schier 

 overal den bodem tusschen de berken , die met hun witte stammen 

 tegen het donkere groen afsteken en wier fijn gebladerte een trillend 

 zonlicht doorlaat. 



Weldra wordt het landschap anders. De gulle zandweg is door lage 

 ongelijke walletjes omzoomd , bedekt met glanzig mos. Aan eene beek , 

 die deze walletjes afbreekt , groeit een der grootste en schoonste padde- 

 stoelen van het geslacht Agaricus , de A. procerus, in Frankrijk "Ie grand 

 parasol" genoemd. Hij heeft een hoogen, regten steel met een breeden 

 witten ring en een wijd uitgespreiden hoed, die met donkerbruine 

 schubben regelmatig is geteekend. De witte plaatjes , die onder den 

 hoed een regelmatigen stralenkrans vormen , de witte kiemkorrels , de 

 breede ring, kenmerken de afdeeling Armïllaria. De Agaricineeën (wier 

 straalvormig geplaatste plaatjes onder den hoed een voornaam ken- 

 merk zijn) zijn door den zweedschen onderzoeker elias fries verdeeld 

 in 20 geslachten, en bevatten thans ruim 1800 bekende soorten. Het 

 stelsel van fries is voor de hoogere zwammen wat het stelsel van linnaeus 

 voor de zigtbaar bloeijende planten is geweest. Nog altijd is het onze 

 beste gids in dien vreemden, oogenschijnlijk verwarden doolhof van 

 vormen , en wie eenmaal met dien gids den doolhof betreden heeft , 

 blijft fries altijd dankbaar. Als de bloemen zijn verwelkt en een natte 

 herfstdamp op bosschen en heuvels rust, en de natuur voor den op- 

 pervlakkigen wandelaar reeds niets meer heeft dan weemoedige herin- 

 neringen, dan ziet de leerling van fries overal een nieuw en verjongd 

 leven ontluiken, overal oude kennissen en vreemde boeijende vormen, 

 die hem telkens en telkens doen uitroepen: "Wat is toch die eeuwig 

 rijke natuur?" 



Elias fries is een merkwaardig man geweest. Zijn leven was gewijd 

 aan de stadie der planten, maar vooral van de paddestoelen. Hoogst 



