HERINNERINGEN AAN DE VELUWE. 195 



eenvoudig in zijn leven , vriendelijk en hulpvaardig voor allen die hem 

 raadpleegden, leefde hij stil en gelukkig in die studie en stierf te 

 Upsala in 1878 in hoogen ouderdom, een reuzenwerk achterlatende, 

 dat eeuwen zal trotseeren. 



Maar fries is niet gestorven. Hij , wiens geest in de beschouwing 

 van het Oneindige is opgegaan , leeft eeuwig. 



Het tooneel verandert. Regts van ons wijkt de bemoste zandwal 

 meer en meer terug, en door het geboomte heen zien wij hooge groene 

 heuvels , duinen met sparren en beuken begroeid. Links van den weg 

 is het land vlak, bedekt met jonge dennen en heide daartusschen. Het 

 donkere geboomte aan den duinkant is in tegenstelling met het lichte 

 groen der jonge dennen en de rooskleur der heide. Alles is stil rond- 

 om ons; alleen een paar kunstmatige heuvels kenmerken de aanwezig- 

 heid van kolenbranders. 



Bij een kromming van den weg zien wij ons in een donker woud. 

 De dennen en sparren regts zijn hoog en zwaar ; de vlakte links gaat 

 in een helling over : 't is als zijn wij in een gebergte. 



Maar ook dit tooneel is spoedig voorbij en wij komen weder in 

 zonniger streek. Ter wederzijde eikenhout met hooge , rijkbloeijende 

 heide en de onafscheidelijke windhalm (Atra Jlexuosa). Larigs den weg 

 overal de geoorde wilg {Salix aurita), een onzer heesterachtige wilgen 

 met kleine ronde gerimpelde blaadjes, op diluviale gronden talrijk. 



Wij zijn nu in de Leuvenumsche bosschen , niet ver van het beroemde 

 Suevenkamp , waarschijnlijk dezelfde plaats , die in eene oorkonde van 

 de 12de eeuw "Halle suavo" genoemd wordt. Maar daarheen ligt thans 

 onze weg niet. Wij' wandelen steeds regtuit op een breeden onregel- 

 matigen boschweg met diepe wagensporen. Midden op dien weg bloeit 

 de geduldige hardkelk en schitteren de goudgele breede hoedjes van 

 een zwam {Polyporus perennis). Vóór ons uit wordt het vergezigt be- 

 grensd door een groep hooge dennen , wier slanke stammen en donkere 

 gewelfde kroonen herinneren aan den pijnboom van Italië (Pinus Pinea). 

 Daarachter zweven zilveren wolkjes in een wazige lichtblaauwe lucht. 



Voor het eerst hooren wij watergeruisch. Een beekje snijdt onzen 

 weg en vormt een kleinen waterval , die langs de zwakke helling om- 

 laag schiet. Daar is het gras zoo groen en de oeverrand zoo uitlok- 

 kend, dat wij ons er neerzetten op den grond, gelijk onze heidensche 

 voorvaderen, en in stille beschouwing van het voorbijvliegende schuim 

 onzen geest een korten tijd in vrijheid laten. Hier zwegen de wan- 



