198 HERINNERINGEN AAN DE VELUWE. 



rensche bosch. Zijn karakter is eerwaardig, ernstig, vol nagalmen uit 

 het grijs verleden. Op de begroeide heuveltjes onder de hooge boomen 

 zien wij het Salomons-zegel , het Eenblad en de witte Oxalis , drie 

 vriendinnen uit het Haagsche Bosch. 



De naam Staveren (hier gewoonlijk Staverden) bevestigt de oude 

 overlevering , dat de Velu we , na de nederzetting der Anglen en Weri- 

 nen , vóór de invoering van het christendom , een geruimen tijd onder 

 Friesche heerschappij heeft gestaan. Toen was het Veluwsche Staveren 

 welligt , evenals het Friesche , het middenpunt van een zeer bevolkte 

 en welvarende landstreek en tevens een heilige plaats. De groote be- 

 teekenis dezer plaats blijkt vooral ook daaruit , dat graaf Reinald van 

 Gelre in het laatst der 13e eeuw het voornemen heeft gehad, haar 

 tot een stad te verheffen, welk voornemen echter nooit is uitgevoerd. 

 Een stad op de heide? Of was toen welligt de Staverensche beek een 

 bevaarbaar water? 



Het kasteel is op eeuwenoude grondvesten in den stijl der vorige 

 eeuw herbouwd; het is omringd door een breede gracht — deftig, aris- 

 tokratisch. Rondom het kasteel liggen donkere lanen langs het breede 

 water , dat in een digt begroeid gedeelte van het bosch een klein eiland 

 vormt. Op dat eiland staat een ovaal-ronde grafsteen met het opschrift : 



Leonore 1356. 



Is hier het graf van eleanora van Engeland , de zuster van eduard III , 

 de fiere, diep miskende gemalin van den zelfzuchtigen reinald II, of 

 van een andere leonora, de zwarte vrouw van den Wildenborch , 

 door staring zoo liefelijk bezongen? 



De grafsteen en het opschrift zijn niet antiek. Hier is dus een praalgraf, 

 maar met beteekenis, want het slot Staveren is een der geliefkoosde 

 verblijven geweest van de oudste graven en hertogen van Gelderland. 



Op de plaats waar het praalgraf staat, zijn vroeger de overblijfsels 

 van een oud gebouw gevonden , waarschijnlijk de kapel , aan welke 

 reinald I in 1295 een inkomen gaf. (Zie nijhoff, Gedenkw. v. Gel- 

 derland, I, n°. 49). 



De oude Saksers hadden geen tempels en ook ge&n veelgodendom. 

 Zij vereerden een hoogste Magt onder verschillende namen , waarvan de 

 dichters later goden hebben gemaakt. In den Beowulf , het eenige angel- 

 saksische heldendicht uit den voorchristelijken tijd, dat ons is bewaard 

 gebleven , wordt de hoogste Magt genoemd "Metod" — een naam , onjuist 

 door "noodlot" vertaald, maar die naauw verwant is aan ons "Meten." 



