HERINNERINGEN AAN DE VELUWE. 207 



herinnert. In de vochtige heide groeit hier overal de Anctromeda poli- 

 folia, met smalle harde blaadjes en ronde roode kleine vruchten. Deze 

 komt op drooge heiden niet voor. Ook de donkerblaauwe gentiaan 

 en de zonnedaauw zijn hier talrijk. 



Langs Vanenburg komt men door een deftige laan met hooge boomen 

 op een zonnigen landweg tnsschen eiken hakhout , voorbij eenige rustige 

 boerderijen en eindelijk bij een groot gebouw, waarin voorheen een 

 papiermolen werkte. Die molen is thans verlaten , het rad is onbewe- 

 gelijk, half vermolmd en met groen mos bedekt, maar het water schuimt 

 en bruist er nog altijd vrolijk over heen en verliest zich in een snel 

 vlietende beek. Zoo is do mensch, dien 't jagen naar goud heeft af- 

 gestompt voor de natuur. De natuur is eeuwig schoon , maar zijn rad 

 draait niet meer! , 



Niet ver van daar ligt een der schoonste plekjes van het Putter 

 bosch , Schoonderbeek , een overoude bezitting, reeds in de 15de eeuw 

 genoemd. Daar zijn donkere, beschaduwde heuveltjes, waartusschen in 

 diepe groeven of sprengen het heldere bronwater zich verzamelt om 

 de beken te voeden. Ook daar blijkt de alles bezielende invloed van 

 het water op den plantengroei en het landschap. Zon en water, dezelfde 

 magten die het organische leven vernielen en verzwelgen, zijn tevens 

 de groote bronnen, waaruit zich dat leven voedt. 



Langs de beek loopt een breed , met talrijke bloeijende planten be- 

 dekt voetpad , aan de andere zijde begrensd door een bemosten zandwal 

 onder jeugdig hout. Het water van de beek is geheel met planten be- 

 dekt. De helder groene blaadjes der Callitriche stagnalis (Haarsteng) 

 staan digt opeen , de breede , sierlijk ingesneden donkergroene bladen 

 van een schermplant (Thysselinum palustre) wiegelen langs den rand. 

 Langs de helling staat het geel bloeijende waterkruiskruid (Senecio 

 aquaticus) en hooge distels, wier overrijpe bloemhoofdjes het witte wol- 

 lige zaadpluis over de bladen hebben uitgestrooid. Ook de zwarte aalbes 

 en de hulst zijn hier talrijk ; beide behoorden tot de oorspronkelijke 

 flora in de moerassige bosschen van ons land. In het uitgeroeide Beek- 

 bergerwoud waren zij algemeen , met het hertsgespan {Leonurus cardiaca) 

 de boschwederik (Lysimachia nemorum), de hondsnetel( Galeobdolon luteuni), 

 de sleutelbloem {Primula officinalis), het goudveil (Chrysospleniurn), het 

 stevenskruid (Circaea lutetiana) en het eikenvaren {Polypodium Dryopteris). 

 Al deze planten sterven meer en meer uit en zijn nog slechts op enkele 

 wilde plaatsen in vochtige bosschen te vinden. 



