208 HERINNERINGEN AAN DE VELUWE. 



Bijna teg^n den waterrand aan zien wij de met witte bloemkransen 

 bekleede stengels van de wolfspoot (Lycopus europaeus) en de smalle, 

 glanzige veeren van het gracht varen {Blechnum Spicani). Ook de geoorde 

 wilg bloeit langs den waterkant , en de bemoste wal aan de overzijde 

 is bedekt met de gele bloempjes der rolklaver (Lotus corniculatus) , de 

 oogentroost (Euphrasia officinalis) met zijn violet- witte , nuffige bloem- 

 trosjes en de blaauwe scabiosa (Succisa pratensis). 



Dikwijls droom ik nog van dat vriendelijke pad. Maar dan is het 

 veel langer en verliest zich in een groen gebergte. Vreemde bloemen 

 trekken mij aan. Alles is anders, — ook natuur, — maar kalmer, 

 onverstoorbaar rustig. Een helder licht glanst zonder te branden. Ik 

 zie menschen, — maar veel edeler dan de menschen hier, — en als 

 ik dan ontwaak, noem ik de werkelijkheid een droom en mijn droom 

 de werkelijkheid. 



We are such stuff 



as dreams are made off, and our Httle life 



is rounded with a sleep. 



Uit het bosch komende, zien wij nog eenmaal het vriendelijk dorpje 

 Putten vóór ons. Het klokgebrom van den ouden toren stemt aange- 

 naam met de meer heldere toonen van de tusschen geboomte verscholen 

 Roomsche kerk, en verkondigt het middagunr. Hier en daar zien wij 

 arbeidsters met vuurroode doekjes, witte mutsen en blaauwe rokken 

 huiswaarts keeren. Rood, wit en blaauw! Maar ook in zijn hart is het 

 Velnwsche volk misschien het meest nationale van Nederland. 



Midden op de Velu we, hoog verheven en den omtrek beheerschende, 

 is de toren van Garderen uren ver zigtbaar als een baken in de heide. 

 Gardcren is zeer oud, zeker een der oudste dorpen van ons land. Ver 

 buiten het wereldverkeer , vroeger zelfs moeijelijk te genaken over hei- 

 depaden en boschwegen , heeft het lang op zichzelf gestaan en daar- 

 door nog een zeer oorspronkelijke tint behouden , ook in zijn bewoners. 



Garderen was ongetwijfeld in den oud-Germaanschen tijd een zeer be- 

 langrijke plaats. Toen deze streken overal bewoond waren door dezelfde 

 stammen, wier graf heuvels wij hier rondom ons zien, was Garderen 

 een middenpunt van volksverkeer, — ook tot verdediging. De naam 

 herinnert aan een omheinde plaats, waar de heilige boom stond en de 



