BESCHERMING VAN NUTTIGE DIERSOORTEN BIJ DE WET. 223 



hand ontaard was en thans tot de carnivoren moest gerekend worden. 

 Sinds veertig jaren was de merel in de omstreken van Würzburg 

 inheemsen. Zijn liefste voedsel bestond uit de jongen van andere zang- 

 vogels, wier nesten hij beroofde. Waar de zwarte lijster of merel voor- 

 kwam, verdwenen de nachtegalen; dit was o. a. in Thüringen geschied 

 en hij, die deze vogels doodschoot, deed volgens Dr. r. een verdien- 

 stelijk werk. Naar zijn oordeel verdiende de beschuldigde lof in stede 

 van straf. De ambtenaar van het openbaar ministerie was , zooals wij 

 boven schreven , van een tegenovergesteld gevoelen , doch de rechter ver- 

 eenigde zich met de meening van den deskundige en sprak Dr. semper 

 vrij. Zijn buurman stumpf, die in den tuin van den professor de strik- 

 ken had weggenomen, werd wegens beschadiging van eigendom tot 

 gevangenisstraf veroordeeld. 



De uitslag van dit geding verheugde mij , niet alleen om den per- 

 soon van Dr. semper, wien ik in vroegere jaren het voorrecht had 

 herhaaldelijk bij mijn vader te ontmoeten, en die voor ons jongeren de 

 vriendelijkheid zelve was, doch daarenboven, omdat de beslissing van 

 den Beierschen rechter, die de lezer kan vinden in een der eerst ver- 

 schenen Januari-nommers van de "Neue Freie Presse", in Duitschland 

 en Oostenrijk aanleiding heeft gegeven tot eene discussie, welke, naar 

 het mij toeschijnt, heeft bewezen dat de merel een veel nadeeliger vogel 

 is, dan men gewoonlijk aanneemt. 



Een blijkbaar goed waarnemer, die zich a. m. teekent, schrijft 

 dienaangaande in de "Neue Freie Presse" van den 15 <len dezer maand 

 het volgende : a De tuin van mijne vroegere woning werd aan drie 

 zijden ingesloten door een park, in welks boomen eenige lijsters hare 

 nesten hadden gemaakt. Wij verheugden ons in de nabijheid dezer fraaie 

 zangers, die vooral in de lente en 't meest in den vroegen morgen 

 hunne welluidende tonen deden klinken. Zoowel mijne huisgenooten 

 als ik zelf, voorzagen hen dikwijls van voedsel. Ettelijken hunner wer- 

 den helaas de prooi van huiskatten , die onophoudelijk op hen loerden 

 en er vooral in slaagden de jonge, onervaren vogels, in de nabijheid 

 eener kleine beek, dicht bij mijne woning, te bemachtigen. In het 

 voorjaar gebruikten de merels het liefst insekten als voedsel. In den 

 zomer en in den herfst aten zij hoofdzakelijk vruchten , vooral aalbes- 

 sen en kersen. Niettegenstaande alle voorzorgen kon ik [er niet in 

 slagen van mijne beide fraaie kersenboomen , gedurende twaalf ach- 

 tereenvolgende jaren , ook slechts één pond kersen te plukken. Even- 



