DE METHODE DER NATUURWETENSCHAP. 237 



wijze. De glazen buis oefent derhalve in het onderhavige geval geen 

 werking uit en kan verder buiten rekening blijven. Vervolgens wordt 

 alles weder ingericht , als boven genoemd is , doch de verwarmiug 

 achterwege gelaten. Het lood blijft helder, en zou zijn glans eerst 

 verliezen , als het dagen lang in dien toestand bleef. Een bepaalde 

 hoeveelheid warmte is derhalve noodzakelijk , om het verschijnsel in 

 een beperkt tijdsverloop met zekere intensiteit te doen verloopen. 

 Wij vermoeden verder, dat bij het voortbrengen der asch aan de 

 lucht een belangrijke rol toekomt. Daar het wegnemen der lucht 

 en het werken met het luchtledige groote praktische bezwaren heeft, 

 geeft men er de voorkeur aan om de lucht door een ander gas 

 te vervangen. Het is duidelijk , dat hiervoor een gas gekozen moet 

 worden, dat met lucht een groot verschil in eigenschappen vertoont. 

 Het lichte , brandbare waterstofgas beveelt zich dan van zelf aan. De 

 buis , waarin zich het lood bevindt , wordt nu in verband gebracht 

 met een toestel , waaruit zich waterstofgas ontwikkelt ; zoodra het 

 laatste de lucht volkomen uitgedreven heeft , wordt de buis verwarmd. 

 Het lood smelt en blijft zijn helderen glans onveranderd behouden. 

 Waterstof kan dus bij het proces der aschvorming de rol der lucht 

 niet overnemen. Wij zouden de laatste nu achtereenvolgens door de 

 meest verschillende gassen moeten vervangen en telkens de proef on- 

 der overigens gelijke omstandigheden herhalen. Wij zouden dan waar- 

 nemen, dat het lood in de meeste gassen even helder bleef als in 

 waterstof, in enkele echter verandering onderging. Een nader onder- 

 zoek zou ons leeren , dat deze verandering of van een geheel anderen 

 aard is dan die der hier beschouwde aschvorming, of daarmede over- 

 eenkomt. Het zou ons verder blijken, dat het laatste alleen dan 

 geschiedt , als de gassen eenige overeenkomst met lucht vertoonen , 

 en wel bepaaldelijk, als zij hetzelfde bestanddeel, de zuurstof, in 

 meerdere of mindere mate bezitten. Het besluit ligt voor de hand : 

 lucht — en wel bepaaldelijk de zuurstof, die zij bevat — behoort 

 tot de oorzaken van het onderzochte verschijnsel. 



Zoo komen wij tot dezelfde uitkomst, die in het voorafgaande langs 

 een anderen weg werd verkregen. 



Laatstgenoemde methode, welke men die der veranderde omstandig- 

 heden kan noemen , is omslachtiger dan de eerst beschrevene , waaraan 

 men den naam van methode der bekende omstandigheden kan geven , doch 

 zij is niet minder doeltreffend. De eerste maakt dikwijls proefonder- 



