250 



KRISTALLISATIE VAN HET WATER. 



richting der kristal-aangroeiing zich scherp begrensd in het roode poe- 

 der afteekent, dan zou de moeite reeds dubbel beloond zijn. 



Maar op welke wijze moest ik nu het water verwijderen, en daarbij 

 de zoo hoogst bewegelijke stofdeeltjes volstrekt niet van plaats doen 

 veranderen? Eerst bracht ik daartoe het bevroren glas in de warme 

 kamer, legde het weder horizontaal, en hoopte alzoo, bij volkomen 



rust, het water te laten 



verdampen, want het te 

 verwijderen met een pipet 

 was onmogelijk, dewijl er 

 dan stroomingen in het 

 vocht ontstonden, die het 

 lichte poeder meevoerden. 

 Die stroomingen waren in- 

 tusschen, bij het ontdooien 

 en daarop gevolgd verdam- 

 pen, ook niet te vermij- 

 den, daar er bijna geen 

 glas is te verkrijgen, dat 

 volkomen effen is; zelfs is 

 dit niet het geval met het 

 6 tot 7 millim. dikke spie- 

 gelglas, dat ik bij mijne 

 proeven gebruikte. Maar 

 men zoekt vaak ver af, 

 wat voor de voeten ligt. 

 De ruiten bleven voortaan 

 in de vrije lucht liggen , 

 tot al het ijs was verdampt, en nu was het doel volkomen bereikt. 

 Het is werkelijk een verrassend gezicht, zoo'n blijvende figuur van 

 gekristalliseerd water. Houdt men achter tegen het met stof bedekte 

 glas een mat geslepen ruit, en ziet men door die glazen heen naar 

 de heldere lucht, dan staat de teekening in al hare kracht en schoon- 

 heid voor ons. 



Ik heb beproefd, of ook andere bezinksels dienst konden doen, en 

 het bleek mij, dat zware poeders, zooals vermiljoen, niet door de kris- 

 tallen werden weggeruimd , maar te sterk aan het glas kleefden ; dit 

 was bet geval ook met andere verven zooalsj zij gewoonlijk in de verf- 



