DE AEOLÜS-HARP. 



Gewoonlijk wordt aangenomen dat de trilling der snaren van de 

 Aeolus-harp plaats grijpen in een vlak dat evenwijdig is aan de richting 

 des winds , en in overeenstemming hiermede stelt men zich voor , dat 

 de werking des winds in een wrijving bestaat, geheel als die vaneen 

 strijkstok. Lord bayleygh koesterde twijfel aangaande de juistheid dezer 

 verklaring en nam daarom de volgende proef. 



Een krachtig onder een schoorsteen brandend vuur werd in dier 

 voege met een uit hont en papier samengesteld scherm omgeven , dat 

 de lucht slechts toegang had door een soort van buis , die 26 dnim 

 lang en 4 duim breed was. In het midden daarvan was een snaar 

 gespannen. De sterkte van den trek kon geregeld worden. Om de 

 beweging der snaar zichtbaar te maken , was daarop met was een zil- 

 veren bolletje vastgekleefd , waarin zich een op gepaste wijze geplaatst 

 licht weerkaatste, dat door een verrekijker kon worden waargenomen. 

 Het bleek nu dat de baan van het lichtpunt nagenoeg rechtlijnig en 

 vertikaal was , zoodat de trilling dwars door den wind geschiedt. Som- 

 tijds was de baan werkelijk elliptisch, met de groote as in vertikale 

 richting. 



In stillen nacht en bij een regelmatig brandend vuur is de toon 

 dikwijls langen tijd standvastig, maar hij is uiterst gevoelig voor de 

 geringste verandering in den trek. Eens was het niet mogelijk eene 

 verwijderde deur zoo zacht te openen, dat de toon niet afgebroken 

 werd , die zich echter na eenige seconden , nadat de deur gesloten was , 

 weder liet hooren. Een stuk papier, zoo groot als de hand, geworpen 

 op het zonder vlam brandende vuur, veranderde den trek dadelijk 

 zoozeer, dat de toon ophield, doch weder aanving zoodra de door de 

 verbranding gevormde warme gassen in den schoorsteen waren opge- 

 trokken. Het is niet de ontoereikende kracht des winds maar zijne 

 onregelmatigheid, die oorzaak is dat de in de open lucht geplaatste 

 aeolus-harp dikwijls geen tonen geeft. (Phil. Mag. March. , 1879, p. 161.) 



HG. 



