276 



EENE KOLONIE VAN AALSCHOLVERS 



De pooten zijn zwart, de oogen rood. De bek, waaraan de vogel in 

 vele talen zijn naam verschuldigd is, geeft het dier een eigenaardig 

 aanzien. Deze is lang, plat, in het midden zijdelings versmald en aan 

 het uiteinde lepel vormig verbreed. De kleur is zwart, de schijf, aan 

 het uiteinde, geel. De bovensnavel is op eene vreemde wijze in over- 

 dwars gegroefd. De lepelaar voedt zich met visch , vischkuit , wor- 

 men, slakken en maskers van insecten. Hij wordt in het warme 

 Europa, JSToord-Afrika , Klein-Aziè' en Hindostan gevonden en het 

 is merkwaardig dat de vogel in Holland en , zoo het schijnt , niet in 



de naburige landen voorkomt. 

 Terwijl de schollevaar des 

 winters bij ons vertoeft , is de 

 lepelaar een trekvogel. 



Ik keer tot de Horstermeer 

 terug. Bij een tweede bezoek 

 landden wij van eene andere 

 zijde aan en kon ik, mijn ge- 

 leider den jager volgende, de 

 vogels en hunne nesten van 

 meer nabij opnemen. 



De grond , met riet , varen- 

 en wilgenstruiken begroeid , 

 is op de plaats door de le- 

 pelaars uitgekozen , platge- 

 treden en van alle groen be- 

 roofd. De nesten liggen dicht 

 bij elkander op den grond, 

 zoodat men vaak met moeite 

 er tusschen door kan gaan. 

 Zij zijn zonder veel zorg uit 

 takken en rietstengels ge- 

 bouwd en omtrent een halve Meter hoog. De andere soort nestelt, 

 voor zoover ik kon zien, alleen op de struiken. Het schijnt vreemd, 

 dat twee zulke uiteenloopende dieren , zoo dicht in elkanders na- 

 bijheid, dezelfde plaats tot woning hebben uitverkoren en de weinig 

 weerbare lepelaars de nabijheid der gulzige aalscholvers niet schijnen 

 te vreezen. 



Op vele plaatsen is de grond bedekt met , door deze laatsten , plat- 



Lepelaar. 



