278 ÈÈKE tCOLOlstE VA*J AALSCHOLVERS" 



grachten van de stad rondzwemmende , weldra de aandacht had ge- 

 trokken en door de straatjongens met het werpen van steenen vervolgd 

 was. Reeds was een zijner vleugels, door een' steen getroffen, gebro- 

 ken en het arme dier zou het waarschijnlijk met den dood bekocht 

 hebben, toen zijn oppasser, hem overal zoekende, nog bijtijds als 

 redder verscheen. De man leende een schuit van een nabijgelegen 

 schip, en voer naar de vervolgde. Deze, verre van te ontvluchten, 

 kwam naar hem toe , liet zich opnemen en geduldig naar den tuin 

 terugbrengen. 



Men weet overigens dat de Chineezen zich van het dier , tot het 

 vangen van visch , bedienen en het zich dus ten nutte weten te maken. 

 Voor zooverre mij bekend is , zijn het alleen de eieren van Aalschol- 

 vers eu Lepelaars, die aan deze vogels bij ons eenige waarde geven. 



Maar is hun nut niet groot , laat ons wenschen dat wij de dieren nog 

 lang in ons land kunnen gadeslaan zooals in de Horstermeer. De studie 

 der levenswijze en zeden van minder bekende diersoorten heeft zijn 

 waarde voor eiken beschaafden opmerker. i 



1 De vergaderingen of kolonies van verschillende vogelsoorten bij elkander wonende 

 op voor hen allen geschikte verblijfplaatsen, zijn niet vreemd in onbewoonde en 

 woeste streken. Zoo spreekt e. tennent, in zijn "Cevlon", van eene plaats in het noor- 

 den van het eiland aan de oevers van eene der nu in verval geraakte, reusachtige water- 

 kommen , door de vroegere bewoners gesticht. Zijne beschrijving is die van eene 

 vergaderplaats , op oneindig grootere schaal , maar overeenkomst hebbende met onze 

 hollandsche vogelkolonie; temeer doordat zij is samengesteld uit soorten, verwant aan die 

 in de Horstermeer. Ziehier hoe hij zich uitdrukt (Vol. II , p. 505): "Op eene eenzame plek, 

 nabij het midden van het meer, zagen wij onverwacht een verwonderlijk schouwspel. Eene 

 watervlakte, twee of drie honderd ellen breed en eene halve mijl lang, was omringd 

 door hoog geboomte, waarvan de takken zich over het water uitstrekten. De zon was 

 nog niet op, toen een groot getal witte voorwerpen onze aandacht trok. Naderbij 

 gekomen, bleek het ons dat eene groote kolonie van pelikanen zich hier, als broed- 

 plaats, gevestigd had. De vogels bedekten de boomen letterlijk bij honderden. Hunne 

 nesten, zooals die van de zwaan, uit dikke takken samengesteld en groote vlakten vor- 

 mende, lagen op de waterpas, d. i. horizontaal uitgestrekte armen van het geboomte. Elk nest 

 bevatte drie eieren , wat grooter dan ganzeneieren. Het mannetje stond geduldig naast het 

 broedende wijfje. Dit was niet alles. Behalve de pelikanen hadden andere watervogels 

 de plaats uitverkoren en zaten bij duizenden op de hoogste takken: slanke flamingo's, 

 reigersoorten, ooievaars, ibissen en andere steltloopers. Wij hadden hen verstoord, voor 

 het dagelijksch vertrek naar hunne vischplaatsen. Langzamerhand en naar mate het lich- 

 < r werd , begonnen zij zich te bewegen en naar alle kanten rondziende , strekten zij 

 e lange pooten achter het lijf, sloegen de breede vleugels uit, rezen bij groepen iu de 



