PETKOLEUM. 299 



Wordt een vertakt oliereservoir voor het eerst geopend, dan kan de 

 olie soms met zulk een kracht naar buiten gedreven worden, dat de 

 zwaarste boorwerktuigen uit de boorgaten hoog in de lucht geslingerd 

 worden en de olie eenige meters hoog uitgeworpen wordt. Om dan den 

 al te grooten toevloed te stuiten, brengt men in de opening der boor- 

 gaten, met lijnzaad gevulde zakken, die opzwellen en de opening her- 

 metisch sluiten. Of indien op andere tijden de bron weinig olie meer 

 oplevert, tracht men soms met het beste gevolg nieuwe spleten in de 

 boorgaten te openen, door daarin torpedo's te laten springen. 



De ruimte laat ons niet toe , lang over de methoden uit te weiden , 

 die bij het boren gevolgd worden. Ik wil alleen wijzen op de zooge- 

 naamde koordboring, die het eerst gevolgd werd en nu nog vaak voor 

 gunstige, d. w. z. losse bodems. 



Voor rotsachtige bodems is stoomkracht noodig en bedient men zich 

 van boorwerktuigen van gehard staal, die onder een draaiende bewe- 

 ging op de steenlaag aankomen. Het gruis dat bij het boren vrij komt, 

 wordt door een cilinder met kogelklep, die zich van beneden naar 

 boven opent, uit het boorgat weggenomen. Om het instorten der 

 wanden te beletten, maar meer nog om de petroleum niet door zij- 

 kanalen te zien wegvloeien , zet men ijzeren cilinders tegen de 

 wanden op. 



Het is gemakkelijk intezien, dat het boren dikwijls met de grootste 

 moeilijkheden gepaard gaat, vooral indien de bodem hard en de diepte 

 waartoe men moet graven , groot is. Meermalen moet met de meeste 

 inspanning 2 — 3 maanden lang geboord worden , voordat men olie 

 ziet en dan blijkt nog de productie vaak te gering om de bron met 

 voordeel te exploiteeren. Slechts 15°/ c van het aantal boringen geven 

 een voldoend resultaat. 



Wat de petroleum-industrie echter het meest in den weg stond, dat 

 was het transport der olie. De slechte wegen , die van de olie-districten 

 naar de havenplaatsen voerden , lieten een transport over land niet toe 

 en noodzaakten naar andere middelen omtezien. En recht amerikaansch 

 was de wijze waarop men zich wist te helpen. Men spijkerde uit ruwe 

 planken eenvoudige maar groote bakken , die uit de bron door middel 

 van lederen slangen gevuld en dan goed gesloten tot een vlot van 20 — 40 

 stuks vereenigd werden. 



Inmiddels was op verschillende plaatsen het water achter zware en 

 groote dijken met sluizen verzameld, die op een bepaald oogenblik konden 



