316 ZELFMOORD BIJ DIEREN. 



Tot onze groote spijt zagen wij het arme dier tot heden niet terug en 

 reeds is dan ook zijn plaats door een ander bevallig sneeuwwit poesje inge- 

 nomen. Wat echter de opmerkzaamheid van mijne huisgenooten en van mij 

 in hooge mate wekte , was het gedrag van den kater. Hij verkeerde blijk- 

 baar in een staat van hevige onrust. Toen zijne gezellin zich na verloop van 

 een paar dagen niet vertoonde , bleek zijn angst en droefheid uit een eigen- 

 aardig miauwen , maar nog meer uit de herhaalde onderzoekingstochten 

 ook in kamers , die hij wist dat voor hem verboden terrein waren , en 

 die hij anders nooit betrad. De werkelijk zenuwachtige stemming en 

 blijkbare spanning van het dier vielen ons allen op; zij waren het 

 duidelijkst waar te nemen op de etensuren en tegen den nacht. Den 

 eersten dag na het verdwijnen zijner vriendin at en dronk het dier zoo als 

 gewoonlijk. Sinds dien dag weigerde hij alle voedsel, verloor hij zijn 

 neiging tot zindelijkheid en bleef hem slechts de hebbelijkheid bij om , zoo- 

 dra een kamer openstond , deze zoo nauwkeurig mogelijk te doorsnuffelen. 

 Was het onderzoek geschied , dan begon het klagend miauwen op nieuw. 



Het arme dier vermagerde steeds en stierf den zesden dag. Ik groef 

 een diep gat voor hem in mijn tuin." 



Eindelijk zij hier ook nog de zelfmoord van een giftslang vermeld , zooals 

 deze is medegedeeld in het engelsche tijdschrift Nature , May 1880 , p. 40. 



Het bericht daaromtrent komt tot ons van Tasmania (van Diemen's- 

 land), waar het in de Lanncestor Examiner van 20 Februari 1880 door 

 den heer s. h. wintle wordt medegedeeld. Deze heer zag een giftige 

 "zwarte slang", die het hem gelukte te vangen, door haar met een 

 gevorkten stok op den grond vast te steken. In de haast had de heer 

 wintle zulks op het midden van het lichaam gedaan. Dadelijk omslin- 

 gerde de slang den stok, en in haar woede en angst bracht zij zich 

 zelve een beet toe, zoodat de giftanden diep in het vleesch drongen, 

 waarbij de plek nat werd, hetzij door taai slijm of door het gif. Nauw- 

 lijks had de slang dit gedaan, of de windingen rondom den stok ver- 

 slapten; een zichtbare rilling ging door het geheele lichaam; weldra 

 lag het dier bewegingloos , alleen nog met den mond snappende , zonder 

 dat de tong uitgestoken werd; en binnen drie minuten nadat de beet 

 was toegebracht, was de slang dood. 



Een uur later beproefde de heer wintle de uitwerking van het gif 

 in de tanden op een muis, die binnen vijf minuten stierf, en op een 

 hagedis die na vijftien minuten bezweek. 



