WERKTUIGEN DOOR OLIFANTEN UITGEDACHT. 



Dat alleen de mensch den geest van uitvinding heeft, met andere 

 woorden , dat hij alleen onder alle dierlijke wezens , zelfs in den meest 

 wilden toestand , zich van opzettelijk tot zekere doeleinden vervaar- 

 digde werktuigen bedient, wordt vrij algemeen erkend. Ook is men 

 gewoon, en voorzeker terecht, uit het vinden van zekere werktuigen 

 uit steen of been vervaardigd, hoe ruw deze ook overigens mogen 

 zijn, te besluiten dat daar of in de nabijheid eertijds menschen ge- 

 leefd hebben. 



Bepaalt zich nu het gebruik van werktuigen inderdaad uitsluitend 

 tot den mensch, zoodat men hier een scherp afgebakende grens tnsscb en 

 den mensch en alle overige dieren, ook die welke op den hoogsten 

 trap staan , moet erkennen ? Men gevoelt het gewicht dezer vraag voor 

 de vergelijkende beschouwing der psychische vermogens van mensch 

 en dier. 



De volgende beide waarnemingen, in het tijdschrift Nature, 13 Nov. 

 1879, medegedeeld door den heer s. e. peal, geven te dien aanzien 

 stof tot nadenken. Hij schrijft namelijk het volgende: 



"Op een avond, kort na mijne aankomst in oostelijk Aram, enter- 

 wijl de vijf olifanten tegenover de buugalow gevoederd werden , zag ik 

 een jongen olifant, die pas onlangs gevangen was, naar een omheining 

 van bamboes-staken stappen en een daarvan er uittrekken. Dien onder 

 zijn voet plaatsende, brak hij er met den snuit een stuk af , en bracht 

 dit toen naar zijn mond , maar wierp het weg. Hetzelfde herhaalde het 

 dier twee of drie malen , maar telkens werd het stuk bamboes wegge- 

 worpen. Ik vroeg den oppasser wat dat beteekende; hij antwoordde 

 dat ik slechts wachten moest en dan zien zoude wat de olifant deed. 

 Eindelijk scheen het dier een voor zijn doel geschikt stuk bamboes 

 gevonden te hebben, en dit stevig met den snuit vasthoudende en het 

 linker voorbeen ver vooruit zettende, bracht de olifant het uiteinde 

 in de okselholte en begon daar met kracht te krabben. Groot was 

 mijne verbazing, toen ik een groote bloedzuiger, van zes duim lengte 

 en zoo dik als een vinger, zag op den grond vallen, en die , uithoofde 



