S O Y A. 



Waarschijnlijk zal het aan de meeste onzer lezers en lezeressen onbe- 

 kend zijn, wat het "Soya" of "Zoya" genoemde bruine vocht is, dat 

 wel eens als smakelijk toevoegsel bij sommige spijzen wordt gebruikt. 



De heer kinch , professor in de scheikunde aan de keizerlijke land- 

 bouwschool te Tokio in Japan, deelt in een catalogus van japansche 

 landbouwprodukten op de internationale tentoonstelling die te Sydney 

 in Nieuw-Holland gehouden is, daaromtrent het volgende mede. 



De soya-boonen worden geleverd door een tot de familie der Legu- 

 minosen behoorende plant, Glycine hispida. Onder alle plantenproduk- 

 ten is er wellicht geen, waarvan de samenstelling meer nadert tot die 

 van dierlijke zelfstandigheden. In 100 deelen soya-boonen vond kinch 

 niet minder dan 37 ? 75 deelen eiwitstoffen en 20,89 deelen vet. Deze 

 beide te zamen maken dus veel meer dan het halve gewicht der boonen uit. 



De Japanners vervaardigen uit deze boonen verschillende spijzen. Door 

 met de gekookte boonen gistende rijst en een weinig zout te vermen- 

 gen en dit mengsel een maand lang te laten staan, verkrijgt men het 

 voedsel dat onder den naam van Miso bekend is. 



De Soya, in Japan als Shoya bekend, wordt vervaardigd door meel 

 van Soya-boonen en tarwemeel te roosteren en bij het mengsel van 

 beiden gistende brei van tarwemeel te voegen en dit dan eenige dagen 

 in een warm vertrek te laten staan. De massa bedekt zich dan allengs 

 met schimmel en wordt nu uitgetrokken met een oplossing van gewoon 

 keukenzout in water. Zoo wordt het verkregen vocht in vaten gedu- 

 rende drie tot vijf jaren bewaard , daarna gefiltreerd en is dan gereed 

 om in den handel te worden gebracht. Somtijds wordt er nog honig 

 of gegiste rijst bijgevoegd , wanneer zoete soya verlangd wordt. 



Uit deze samenstelling der Soya-boonen en de wijze waarop daaruit 

 de Soya bereid wordt, is het nu ook duidelijk, waarom de laatste in 

 smaak sterk gebraden jus van vleesch herinnert. hg. 



