330 IN HET LAND DER, TEMBLADORES. 



verder trekken moest. Zoo bereikte hij op den 19<ïen November, d. i. 

 op den tienden dag nadat hij Caracas verlaten had, het in de nabij- 

 heid van het stadje Calobozo gelegen dorp Rastro de arriba. Hij nam 

 vooreerst zijn intrek in de herberg, posada , en toen hij daar in zijn 

 onderweg gekochte hangmat, chinchorro , lag nitterusten, ontving hij 

 weldra bezoek van alle bewoners des huizes, die nieuwsgierig waren 

 om den van over zee , uit Europa , gekomen vreemdeling , den jorungo , 

 te zien. In een halven kring rondom hem staande, deden zij hem 

 allerlei vragen , maar toen zij vernamen dat hij zulk een verre reis 

 had gedaan, alleen om bij hen tembladores te vangen en deze te on- 

 derzoeken, scheelde het niet veel of allen zagen hem voor krankzin- 

 nig aan. Trouwens , dat die arme dorpsbewoners , ver van meer be- 

 schaafde bevolkingen , daarvan geen begrip en telkens het para que 

 sirve ? op de tong hadden , kan niet verwonderen. Elk onzer lezers 

 weet dat zelfs te midden onzer beschaafde maatschappij de maat van 

 de waarde der dingen door de meeste menschen gezocht wordt in het 

 materieele nut dat zij aanbrengen. Sachs verwondert zich dan ook 

 niet daarover, maar des te meer over iets anders dat hem in den loop 

 van het gesprek met zijne bezoekers en later met andere inwoners der 

 plaats bleek. Om dit duidelijk te maken, moeten wij het verhaal her- 

 inneren, dat von humboldt in zijne Ansichten der Natur heeft gegeven 

 aangaande een door hem bijgewoonde vangst van sidderalen. 



"Den 19 Maart van het jaar 1800" — zoo verhaalt von humboldt — 

 "braken wij op naar het kleine dorpje Rastro de abaxo, en van daar 

 geleidden ons de indianen naar den Canon de Bera, een stroomend 

 water , dat gedurende het droge jaargetijde in een slijkerigen , door 

 schoone boomen, Clusia's, Amyris en welriekende Mimosa's, omgeven 

 poel verandert. Het is moeielijk de sidderalen met netten te vangen , 

 uithoofde van de groote behendigheid dezer visschen , die zich als slan- 

 gen in de modder begraven. Den barbasco , waaronder men de wortels 

 van Piscidia erythrina , van Jacquinia armülaris en van eenige soorten van 

 Phyllanthus verstaat, die, in het water geworpen, de daarin levende 

 dieren verdooven , wilde men hier niet aanwenden , om de sidderalen 

 niet te verzwakken. De indianen verklaarden daarom, dat zij met paarden 

 wilden visschen , embarbascar con cavallos. Wij konden ons van deze 

 buitengewone vischvangst moeielijk eene voorstelling maken, maar 

 weldra zagen wij onze geleiders van de savanne terug komen, waar 

 zij ongetemde paarden en muildieren hadden samengedreven. Zijbrach- 



