IN HET LAND DER TEMBLADORES . 331 



ten er ruim een dertigtal mede, die nu in den poel gejaagd werden. 



"Het buitengewone, door het stampen der paarden veroorzaakte 

 gedruisch drijft de visschen uit den modder en prikkelt hen tot een 

 gevecht. De groote, als waterslangen uitziende, groengele alen zwem- 

 men aan de oppervlakte des waters en dringen zich onder den buik 

 der paarden en muildieren. Een strijd tusschen dieren van zoo ver- 

 schillend maaksel levert een hoogst schilderachtig schouwspel. De indi- 

 anen, gewapend met harpoenen en lange dunne bamboesstokken , om- 

 singelen den poel ; eenigen hunner klauteren op boomen , welker tak- 

 ken over de wateroppervlakte hangen. Door hun wild geschreeuw en 

 met hun lange bamboesstokken beletten zij de paarden de vlucht naar 

 den oever te nemen. De sidderalen, verdoofd door het gedruisch om 

 hen heen, verdedigen zich door telkens herhaalde ontladingen hunner 

 elektrische batterijen. Lang schijnt het alsof zij de zege zullen behalen. 

 Vele paarden bezwijken onder de onzichtbare slagen, die zij van alle 

 kanten aan de gevoeligste levensorganen ontvangen; verdoofd door de 

 heftigheid en het aantal der slagen, verdwijnen zij onder het water. 

 Met te berge gestegen manen , snuivende , met wilden angst , vonke- 

 lende oogen , staan anderen weder op en zoeken het om hen heen 

 woedende onweder te ontvluchten. Maar de indianen drijven hen we- 

 der in den poel terug; slechts enkelen vermogen aan het waakzaam 

 oog der visschers te ontkomen; deze redden zich aan den oever, strui- 

 kelen bij eiken tred, en rekken zich, mat en uitgeput en met door 

 de slagen der sidderalen verdoofde ledematen , op het zand uit. 



"In minder dan vijf minuten waren twee paarden verdronken. De 

 vijf voet lange sidderaal dringt zich onder en tegen den buik der 

 paarden, en er volgt dan eene ontlading over de geheele lengte van 

 zijn elektrisch orgaan , waardoor het hart , de ingewanden en de plexus 

 coeliacus der zenuwen van het onderlijf gelijktijdig getroffen worden. 

 Het is begrijpelijk, dat de uitwerking, die het paard daarvan onder- 

 vindt, veel heftiger moet zijn dan de slag die den mensch wordt 

 toegebracht, wanneer hij den visch met een zijner ledematen aanraakt. 



"De paarden worden waarschijnlijk niet door de ontlading gedood, 

 maar alleen verdoofd. Zij verdrinken omdat de voortdurende strijd 

 tusschen de overige paarden en de sidderalen hun het weder opstaan 

 onmogelijk maakt. 



"Wij twijfelden er bijna niet meer aan, of de vischvangst zoude 

 indigen met den dood van al de in het water gedreven dieren; maar 



