332 IN HET LAND DER TEMBLADORES. 



allengs bedaarde de woede van den ongelijken strijd; de vermoeide 

 sidderalen verstrooiden zich. Zij hebben behoefte aan eene lange rust 

 en rijkelijke voeding tot herstel van hetgeen zij aan galvanische kracht 

 in korten tijd verspild hebben. Langzamerhand herstelden zich de 

 paarden en muildieren van hunnen schrik ; hunne manen rezen niet 

 meer te berge, hunne oogen fonkelden niet meer vol angst. De sid- 

 deralen naderden vreesachtig den oever en werden nu met kleine, aan 

 lange touwen bevestigde harpoenen gevangen. Zoolang het touw geheel 

 droog is, gevoelt de visscher, wanneer hij den daaraan vastgehaakten 

 visch uit het water haalt, geen schok. In weinige minuten waren 

 wij in het bezit van vijf groote sidderalen, die meerendeels slechts 

 lichte verwondingen hadden. Tegen den avond werden nog verscheidene 

 anderen op gelijke wijze gevangen." 



Dit verhaal van von humboldt, dat ook, als voorbeeld eener leven- 

 dige natuurbeschrijving in meer dan ééne anthologie van duitsche 

 prozaschrijvers is opgenomen , moest aan sachs wel dadelijk voor den 

 geest komen , zoodra hij het plan had opgevat het voetspoor van zijn 

 grooten landgenoot te volgen, en niets was natuurlijker dan dat hij 

 zich van den beginne af voorstelde ook de sidderalen, die hij voor 

 zijn onderzoek noodig had, met paarden te zullen vangen. 



Toen hij echter in Venezuela aankwam en daar vernam dat, ten 

 gevolge eener ziekte die in 1843 onder de paarden in de Llanos ge- 

 heerscht had en waaraan de meesten bezweken waren , de prijs der 

 paarden , die vroeger niets beduidend was , gestegen was tot eene hoogte , 

 weinig verschillend van die welke men ook in Europa gewoon is te 

 betalen, kwam hem deze wijze van vischvangst wel eenigzins beden- 

 kelijk voor zijne beurs voor. Het grootste gedeelte van het hem toe- 

 gestane reisgeld zoude noodig zijn voor den aankoop van zoovele paar- 

 den als waarvan von humboldt in zijn verhaal gewag maakt, gevor- 

 derd worden. Sachs had daarom reeds zijn gedachten laten gaan over 

 het vervangen van paarden door ezels, die veel goedkooper zijn. 



Maar wie schetst zijne verbazing en ten deele ook zijne teleurstel- 

 ling , toen hij , aangekomen ter plaatse , in welker omtrek het door 

 von humboldt geschilderde tooneel in 1800 had plaats gehad, door 

 alle inwoners die hij daarover sprak , eenvoudig werd uitgelachen, 

 Niemand had ooit van zulk eene wonderlijke wijze om visschen met 

 paarden te vangen gehoord. Later vernam sachs te Apure wel, dat de 

 hoeders van kudden , welke eene doorwaadbare plaats van een canon of 



