334 IN HET LAND DER TEMBLADORES. 



maar vooral aan zijne hoedanigheid van geneesheer. Deze had echter 

 óok hare schaduwzijde, want het dnnrde niet lang, of zijn praktijk 

 werd zoo druk , dat hij voor het eigenlijk doel waarvoor hij hier geko- 

 men was geen tijd meer zoude over gehouden hebben, indien het zoo 

 voortgegaan ware. Hij verklaarde derhalve voortaan geen ziekenbezoeken 

 meer te zullen afleggen, en alleen in consult met een der drie overige 

 in Calobozo verblijf houdende geneesheeren van goeden raad te willen 

 dienen, en hij hield zich aan dit besluit, al kostte het hem inderdaad 

 vrij wat moeite om zich aan zijne wel wat lastige cliënten te ont- 

 trekken. 



Intusschen had hij verscheidene kennissen in de stad gemaakt en 

 daaronder behoorde zekere generaal guancho rodriguez, een der rijk- 

 ste eigenaars van rundvee-kudden in den omtrek, maar tevens een 

 voorbeeld van eene menschenklasse zooals in Europa niet bestaat en 

 ook nooit bestaan heeft. Moedig, onversaagd, een onvermoeid ruiter, 

 geoefend in het gebruik van de lans en van zijn nooit missende lasso , 

 daarbij intelligent en eerzuchtig, was hij in tijden van burgeroorlog 

 als het ware het aangewezen hoofd dier benden van Llaneros waarvan 

 wij boven gewag maakten, en het was dan ook daaraan dat hij zijn 

 titel van generaal te danken had, een titel trouwens waarmede men, 

 zooals bekend is , in Amerika tamelijk kwistig is. 



Dezen Don guancho, die zelf trouwens een groot liefhebber van jacht 

 en visscherij was, wist sachs belangstelling voor zijne onderneming in 

 te boezemen. Op eenigen afstand van Calobozo lag diens bezitting, de 

 hato las Tamarindos , en niet ver van daar stroomde de Rio Oritucu , 

 waarin talrijke canons monden , in welker nabijheid zich de tembla- 

 dores bij voorkeur ophouden. Daarheen noodigde Don guancho sachs 

 uit hem te vergezellen. Gewapend met allerlei vischtuig, bestegen zij 

 des morgens , lang voor zonsopgang , hunne paarden , reden de stad uit 

 en in zuidoostelijke richting de savanne in. Na een rid van twee uren 

 was los Tamarindos bereikt en braken zij , na zich ververscht te heb- 

 ben, in gezelschap van drie knechts of peones, op naar de Rio Ori- 

 tucu. Na een half uur gegaan te zijn, doemde aan den zuid oostelij ken 

 horizon de groene boschstreep op, welke de lijst der Oritucu uitmaakt. 

 Overal in de Llanos , waar water is , wordt dit omzoomd door een 

 dichten plantengroei, met al de eigendommelijkheden der tropische 

 oorspronkelijke bosschen: lianen, die het woud bijna ondoordringbaar 

 maken, luchtwortels die van groote hoogten naar beneden dalen, 



