IN HET LAND DER TEMBLADORES. 335 



allerlei orchideè'n en parasitische planten die in de bladerenkmin der 

 loofboomen hare bloemen ontplooien , terwijl eene schitterend geklenrde 

 vogelenwereld , verschillende soorten van papegaaien , vnurgele troe- 

 pialen, bontklenrige spechten, blauwe aznlejos, prachtig groene gal- 

 bula's, enz. enz. van tak tot tak springen. 



Zoo was het ook hier. Het doordringen tot aan de oevers der rivier 

 ging met groote moeite gepaard, vooral ook ten gevolge der aanwe- 

 zigheid van een gewas, de Dolichos pruriens, hier "picapica" geheeten. 

 Het geheele jaar door is deze struik beladen met peulen die bezet zijn 

 met brandharen, welke bij de geringste aanraking in de huid dringen 

 en een jeuken veroorzaken, zoo ondragelijk dat sachs en ook anderen 

 vóór hem het voor veel erger verklaren dan het brandend gevoel door 

 brandnetejs verwekt. 



Eindelijk was de tusschen twintig voet hooge oevers stroomende, onge- 

 veer honderd voet breede, rivier bereikt. Na nog een kleinen afstand 

 daarlangs voortgegaan te zijn , stuitten zij op den canon Merecuritu, een 

 omstreeks tien voet breede beek die in de Oritucu uitmondt. Juist zulke 

 uitmondingen van kleine canons in de rivieren zijn de meest gelief- 

 koosde plaatsen van verblijf der tembladores, die daar op de kleine 

 vischjes loeren welke uit de beek in de rivier zwemmen. 



Maar ook nog andere omstandigheden maakten het raadzaam niet in 

 de rivier maar in den canon te visschen. De rivieren in de Llanos zijn 

 vooreerst de woonplaats van groote , vraatzuchtige alligators ; voorts 

 van een soort van stekelroggen, Trygon hystrix, die met hun staart- 

 stekel gevaarlijke, moeielijk te genezen wonden toebrengen, maar bovenal 

 van de zoo terecht gevreesde Cariben-visschen, Serrasalmo (Pygocentrum) 

 Nattereri, die, hoewel slechts 18 tot 22 centim. lang, toch door hun 

 groot aantal en verbazend hard en scherp gebit tot de gevaarlijkste 

 vijanden voor zoogdieren en vogels behooren die zich in hun gebied 

 wagen. Ook zegt sachs dat er wel geen Llanero die zich met de visch- 

 vangst bezig houdt is , die geen litteekens van hun beten draagt. Dit 

 gebit is zoo scherp en krachtig , dat , toen sachs eens aan zulk een visch 

 een vingerdikken stok van hard hout voorhield , deze in een oogenblik 

 was doorgebeten, ja zelfs dikke, stalen vischhaken weerstaan dien 

 beet niet. 



Men besloot daarom alleen in den canon te visschen, maar daartoe 

 moesten de sidderalen uit de rivier daarheen gelokt worden. Don guan- 

 cho en zijne knechts kenden zeer goed de nieuwsgierigheid der tembla- 



