336 IN HET LAND DER TEMBLADORES. 



dores, eene eigenschap trouwens die zij met vele andere visschen ge- 

 meen hebben , van namelijk bij eenig geruisen in het water zich naar 

 de plek te begeven waar dit ontstaat, waarschijnlijk in de hoop op den 

 een of anderen buit. Allen hielden zich een tijdlang stil en wierpen , 

 verborgen achter de boomen, kleine steentjes in het water van den 

 canon , om het wild te lokken. Het scherpe oog van Don guancho en 

 zijne gezellen ontdekte dan ook weldra dat eenige tembladores de beek 

 opkwamen. Nu werd de mond van deze afgesloten door een van onderen 

 met looden gewichten bezwaard net , dat van den eenen oever naar den 

 anderen was uitgespannen. Een tweede dergelijk net werd daarop tus- 

 schen twee knechts op eenigen afstand te water gebracht, zoodat het 

 ook daar zich van den eenen oever tot den anderen uitstrekte, en 

 daarop naderden de knechts , gestadig het tweede net tusschen zich 

 uitgespannen houdende , langzaam daarmede het eerste , vaststaande 

 net, totdat zich eindelijk al de waterbewoners in een kleine ruimte 

 tusschen de beide netten ingesloten bevonden. Nu ving echter de eigen- 

 lijke strijd eerst aan. Verscheidene vier tot vijf voet lange sidderalen, 

 een uitweg zoekende en dien niet vindende, zonden rechts en links 

 hunne bliksems uit; een aantal daardoor getroffen visschen en kikvor- 

 schen kwamen dood aan de oppervlakte van het water drijven ; ook 

 verkondigde menige pijnlijke uitroep, menig "caramba!" en "Ave 

 Maria purissima 1" van de in het water staande visschers, dat zij, al 

 hielden zij zich zooveel mogelijk op een afstand , niet geheel vrij bleven 

 voor de elektrische slagen der woedende gevangenen. Eindelijk werden 

 deze tusschen de netten in op het droge gehaald. 



Doch hoe hen nu levend in het met water gevulde vat gebracht, 

 dat opzettelijk was medegenomen om de dieren daarin naar Calobozo 

 te vervoeren? De visschers, reeds bij ondervinding wetende dat de op 

 het droge uitgedeelde slagen nog veel heftiger zijn dan in het water, 

 waagden zich niet daaraan. Eindelijk trok sachs zijn laken jas uit, wierp 

 dien over de dieren heen , pakte ze daarmede aan en wierp ze in het vat. 

 Toch ontging hij de elektrische ontladingen niet geheel. Bij latere vangsten 

 bediende hij zich dan ook van een ander middel, waarop hij trouwens 

 reeds te Berlijn bedacht was geweest , namelijk van opzettelijk voor dat 

 doel vervaardigde caoutchouc-handschoenen. Toen zijne visschers hem 

 deze voor het eerst zagen gebruiken en bemerkten hoe hij daardoor tegen 

 elk gevaar van een slag te ontvangen volkomen beveiligd was, waren 

 zij daarover aanvankelijk ten uiterste verbaasd. Toch wisten zij zelve 



