IN HET LAND DEH TEMBLADORES. 



337 



reeds dat men de visschen zonder gevaar met een drogen stok kon 

 aanraken, en het viel sachs niet zeer moeielijk zijne Llaneros te doen 

 inzien dat hier iets dergelijks plaats had , en dat sommige stoffen 

 niet-geleiders voor de elektriciteit zijn en daarom geen ontlading daar- 

 van doorlaten, terwijl andere stoffen de elektriciteit gemakkelijk voort- 

 geleiden, en daarom niet tegen een ontlading beveiligen. 



Alvorens nu verder te gaan , is het gepast eene korte beschrijving te 

 geven van den visch, wiens opmerkelijke eigenschappen van nu af 

 maanden lang door sachs met al de hulpmiddelen der hedendaagsche 

 wetenschap zouden bestudeerd worden. 



De Sidderaal draagt in zoo verre een verkeerden naam, dat hij vol- 

 strekt geen aalachtige visch is , al gelijkt hij daarop ook eenigzins door 

 het langgerekte min of meer rolronde lichaam en het gemis van buik- 

 vinnen. In den levenden toestand is de huid, die alle schubbekleedsel 

 mist, langs den rug en de zijden meer of minder donker olijfgroen 

 gekleurd, met kleine gele en roode vlekken; de onderzijde van den 

 kop met de vooruit puilende onderkaak is tot aan het begin van de 

 aarsvin fraai oranjerood. 



Deze visch, de eenige van zijn geslacht, Gymnotus, vormt met 

 eenige andere geslachten (Carapus, Ramphicktys , Sternarchus, Sterno- 



pygus) van Zuid-Ameri- 

 1S * " kaansche zoetwatervis- 



schen eene eigene familie, 

 welke men die der Gym- 

 notoiden of Gymnotinen 

 heeft genoemd. Allen zijn 

 gekenmerkt door het ge- 

 mis van een rugvin, maar 

 door het bezit daarente- 

 gen van een zeer lange 

 aars vin. Het opmerke- 

 lijkst in het maaksel dezer 

 visschen is echter dat de 

 aars zich op een betrekkelijk zeer korten afstand van de mondopening 

 bevindt. Bij Gymnotus bedraagt die afstand * /, 5 , bij Sternarchus slechts 

 Vio der lichaamslengte. In overeenstemming hiermede is de eigenlijke 

 lichaameholte van het dier , waarin de ingewanden gelegen zijn , zeer klein 



Gymnotus eleciricus. 



