342 IN HET LAND DER TEMBLADORES. 



dertig tot veertig voet wijde monding uitgespannen. De andere helft 

 werd nu ook te water gebracht en langzaam voortgetrokken. Doch tot 

 groote teleurstelling der visschers werden wel een aantal kleinere visch- 

 jes maar geen enkele tembladore gevangen. Een tweede poging mis- 

 lukte eveneens. 



Intusschen was de nacht aangebroken. Men besloot in het bosch aan 

 den oever te overnachten. Uit vrees voor den jaguar, door de inlanders 

 el tigre genoemd, waarvan onmiskenbare sporen voorhanden waren, 

 werden de hangmatten hoog in de boom en opgehangen en een groot 

 vuur aangestoken. Bij het aanbreken van den dag waren allen weder 

 op de been. Don guancho beval nu zijne peones op een hooger punt 

 van den canon in het water te gaan , en daar gewapend met lange 

 stokken, op een rij staande dwars van den eenen oever naar den ande- 

 ren , en langzaam voortrukkende , het water te slaan onder een voortdu- 

 rend oorverdoovend geschreeuw. Wij geven nu het woord aan sachs zelven. 



"Ik had mijn standpunt gekozen in de nabijheid van de plaats waar 

 het net was uitgespannen, en terwijl ik met geringe hoop de opper- 

 vlakte van het water beschouwde, zag ik plotselijk met verrukking de 

 mij welbekende olijfgroene en roode koppen uit het water opduiken. 

 Eene geweldige schaar van tembladores had zich op de eene of andere 

 plek opgehouden; voor het geraas dat onze lieden maakten wegvluch- 

 tende , bereikten zij het net dat den uitgang afsloot en trachtten nu , 

 onder slangachtige windingen van hun lichaam , daarover heen te glijden , 

 hetgeen echter aan geen enkelen gelukte. Ik riep snel aan mijne lieden 

 toe, dat zij ook het andere net te water zouden brengen ; dit geschiedde , 

 en weldra had men den geheelen troep tusschen de beide netten op een 

 kleine ruimte samengedrongen. Daar het te vreezen was dat de tembla- 

 dores, wanneer men hen tot het uiterste dreef, zich met geweld door 

 de tamelijk wijde mazen van het net zouden heen wringen , liet guancho 

 de lieden halt maken, terwijl hij zelf het "taraya" genoemde werpnet 

 greep. Naakt in het water staande , wierp hij het op zulk een handige 

 wijze, dat het geheel ontplooid door de middelpuntvliedende kracht 

 der daaraan langs den rand bevestigde looden gewichten , in radvormige 

 gedaante in het water onderdook. 



"Intusschen had ik mijne caoutchouc-handschoenen aangetrokken, 

 om de gevangen dieren te kunnen grijpen. Daar zoowel guancho als 

 de snel op de plaats gebrachte kuip zich op den tegenover gelegen 

 oever bevonden, moest ik mij ook daarheen begeven en liet mij, om 



