IN HET LAND DER TEMBLADORES. 349 



visschen, met name door de gymnoten, worden opgezocht, zoodat zij 

 aldaar in grooten getale kunnen gevangen worden. Natuurlijk zal men 

 wél doen in het vervolg daarbij het door sachs gegeven voorbeeld te 

 volgen en, om zich tegen de elektrische slagen zooveel mo'gelijk te 

 vrijwaren, caoutchouc-handschoenen aantetrekken. Misschien zouden 

 zelfs lange caoutchouc-kousen , die het grootste gedeelte der beenen 

 bedekken aan de in het water staande visschers goede diensten kun- 

 nen bewijzen, waarbij men bovendien nog een borst- en buiklap uit 

 dezelfde stof vervaardigd zouden kunnen voegen. Een zoo toegeruste 

 visscher zou de woedende aanvallen van den grootsten tembladore , 

 die zich vóór hem bevindt, kunnen trotseeren. Hij is een geharnaste 

 wapenknecht, in dienst der wetenschap. 



Het vervoer van de plaats , waar de dieren gevangen zijn , af tot 

 aan die hunner bestemming in Europa behoort , zooveel mogelijk , geheel 

 te water te geschieden , in ruime waterkisten , met volkomen gladde 

 binnenwanden. Misschien zal men wel doen met deze nog te bekleeden 

 met eene of andere zachte stof , b. v. zijde, die, als een soort van veerkrachtig 

 behangsel , op eenigen afstand van den harden wand is uitgespannen en ook 

 den bodem overdekt , alsmede de binnenvlakte van het deksel , dat van een 

 groot getal gaatjes behoort voorzien te zijn, om gestadig versche lucht 

 toe te laten, minder nog om door het water zuurstof te doen opnemen 

 dan wel om aan de dieren gelegenheid te geven om van tijd tot tijd 

 versche lucht in te slikken , die voor hunne wijze van ademhaling 

 blijkbaar noodig is. Daarbij verheffen zij zich, telkens na korte tus- 

 schenpoozen, van den bodem naar de oppervlakte des waters en steken 

 den kop daarboven even uit. Deze beweging geschiedt niet door slang- 

 vormige windingen des lichaams , maar door eene sierlijke golfsgewijze 

 beweging der lange aarsvin , die zich daarin van voren naar achteren 

 voortzet. Om de dieren niet noodeloos te vermoeien , zal het der- 

 halve geraden zijn , de hoogte , waartoe het water in de kisten — en 

 later in de aquarien — staat , niet te groot te nemen , opdat de vis- 

 schen, telkens om zich naar de oppervlakte te begeven, slechts een 

 korten weg behoeven afteleggen. 



Dat het wenschelijk is, zoolang men overvloed van versch, helder 

 zoetwater heeft, het water in de kisten dagelijks te ververschen, spreekt 

 van zelf, maar dat men gedurende een zeereis van drie of vier weken 

 daarmede veel zuiniger kan zijn , zonder dat de visschen er onder lijden , 

 hooft het voorbeeld van sachs bewezen. Evenzoo lang en zelfs nog langer 



