356 fitOEMËU. 



pelde tepeltjes aanwijzen , waar in gewone omstandigheden de goed 

 gevormde eitjes zouden gezeten zijn. De bloemen zijn schooner, groo- 

 ter en gevulder geworden ; zij zijn daardoor te aangenamer voor ons 

 oog , maar zij hebben dat verkregen ten koste van hare edelste deelen ; 

 voor een rijker kleed hebben zij haar geest , haar hart verloren , en de 

 eens zoo schoon getooide bloemen verwelken en sterven , zonder aan 

 één enkelen nakomeling haren rijkdom aan kleuren en geuren te kunnen 

 nalaten. En toch dorst de tuinier er naar , door zorgvuldige oppassing 

 en al de hulpmiddelen, die kunst en praktijk hem aan de hand doen , 

 dergelijke monstruositeiten in het leven te roepen. Al gelukt het hem 

 niet het aantal bloembladen van een wilde plant te vermeerderen, 

 toch zal hij zich ruimschoots bevredigd achten wanneer zijn vertroe- 

 teld kind zich door nieuwe kleuren-nuances en grootere bloembladen 

 van hare wilde natuurgenooten onderscheidt. De algemeen om de heerlijk 

 riekende, schitterende en fluweelzachte bloemen geliefkoosde pensees 

 behooren tot deze rubriek. Maar ook zij keeren tot den oorspronkelijken 

 wilden vorm terug, zoodra de mensch ophoudt ze langer te vertroetelen. 

 De pensee wordt weder het eenvoudige en toch zoo schoone, drie- 

 kleurige, wilde viooltje, de azalea en fuchsia verliezen hare overtollige 

 bloembladen , en de dahlia's gaan weder terug tot de eenvoudige bloe- 

 men met een gering aantal bloembladen , zoo als zij in Mexico inheemsch 

 zijn. Uit een aesthetisch oogpunt beschouwd, gaan zij achteruit; wer- 

 kelijk worden ze schooner en edeler, zij kunnen weer als bloem, als 

 het produktief orgaan van de plant dienst doen. Overtollige en abnor- 

 male bloembekleedselen zijn dus nadeelig voor de bloem. De normale 

 echter, al kunnen zij zelve niet produceeren, beschutten de sexueele 

 organen tegen uitwendige invloeden, en werken in vele gevallen in- 

 direct mede om de bevruchting tot stand te doen komen. De natuur 

 namelijk heeft een afkeer van zelf bevruchting , d. w. z. zij laat zelden 

 toe dat het stuifmeel de eitjes van een zelfde bloem in zaad doet 

 veranderen. 



Deze wet, oogenschijnlijk in strijd met de natuur, wordt reeds be- 

 wezen door het bestaan van één- en tweehuizige bloemen en het on- 

 gelijk rijp worden van stempel en stuifmeel van een zelfde bloem, zoodat 

 dit laatste alleen de eieren van oudere of jongere individuen kan be- 

 vruchten. In zoodanige gevallen wordt door den wind (coniferen) of 

 door insekten het stuifmeel naar andere bloemen overgebracht. In het 

 laatste geval werken de eigenaardig gevormde bloembekleedselen , zooals 



