368 



BLOEMEN. 



Mg. 7. 



twee wanden waar {exosporium en endosporium.) De oorspronkelijk een- 

 cellige inhoud vult zich snel met een homogeen weefsel; om bepaalde 

 vormiugs-centra ronden zich protoplasma-lichamen af, die een eigen 

 wand afscheiden, door onderlinge drukking veelhoekig worden en zich 

 tot een weefsel vereenigen. Dit proces wordt vrije celvormiug genoemd 

 in tegenstelling met celvermeerdering door deeling van oudere cellen. 

 Aan den top van dit prothallium ontwikkelt zich 

 een archegonium (b) zoodanig, dat do omliggende 

 prothallium cellen den archegoniumwand uitma- 

 ken. Door het grooter worden van dit weefsel barst 

 eerst het exosporium, daarna het endosporium, en 

 het bovenste deel des prothalliums met den arche- 

 goniumhals komt naar buiten. Uit de eicel ontwik- 

 kelt zich op de gewone manier een jonge lsoëtes. 



Dit laatste proces is de hoogste vorm van ont- 

 Macro- en microsporen ..... 



wikkeling, die wij brj cryptogamen kennen ; ver- 

 gelijken wij het nu met de eieren en stuifmeel- 

 korrels der phanerogamen. De laagst-ontwikkelden daarvan , de Gym- 

 nospermen , vormen den overgang. Spar, den , jeneverbes, larix enz. 

 brengen in organen, die wij meeldraden noemen, stuifmeel voort, bestaande 

 uit ronde lichaampjes (fig. 8. a) , volkomen in vorm en samenstelling 



gelijk aan een microspore van 

 Salvinia en lsoëtes. Al dragen 

 de beide wanden hier andere 

 namen (exine en intinè), toch 

 dienen zij om een inhoud te 

 omgeven, die soms één-, soms 

 meer-cellig is. In het laatste 

 geval groeit alleen de groot- 

 ste cel b uit tot een stuif- 

 meelbuis, die in zijn top eene 

 bevruchtende stof draagt. 

 Spermatozoïden worden niet 

 gevormd ; wel echter nam men 

 bij enkele coniferen de vor- 

 ming van kleine celletjes 

 waar , overeenkomende met 



Juniperus communis. 



