DE GRASMUSCH. 385 



zaten er vier vaste stokken in. Een zinken bakje bevatte het eten, 

 een gewoon fonteintje het drinkwater, als badkuip gaf ik haar een 

 grooten theeschotel. In plaats van zand deed ik aarde in de kooi, 

 waarmede zij uitstekend tevreden waren; altijd als ik de aarde ver- 

 verschte, wisten zij er eene menigte kleine insekten of wormpjes uit 

 te pikken. 



Zij waren buitengewoon vertrouwelijk en slim. Nadat ik ze eens uit 

 de kooi had laten komen, kon ik nauwelijks het deurtje openen, of het 

 vijftal trippelde naar voren en drong rnijne hand voorbij om er uit te 

 komen. Waren zij er eenmaal uit, dan was haar eerste werk op tafel 

 rond te zien of er niets van hare gading was. Vervolgens vlogen zij 

 boven op de kooi en begonnen van daaruit toertjes door de kamer te 

 maken. In bevallige golvende lijnen vlogen zij rond tot het eind der 

 kamer en streken weder op de kooi neer. Dit duurde lang achtereen , 

 en telkens hoorde men aan het dichtsnappen van den snavel, dat zij 

 een vliegje te pakken hadden. Somtijds kwamen eenigen nog eens 

 op tafel kijken , zetten zich , terwijl ik zat te werken , neder op 

 mijn hoofd of schouders , ja zelfs op mijne handen , terwijl ik schreef 

 of teekende, en trokken wel eens de bladen papier van mijne porte- 

 feuille af. 



In de kooi waren zij altijd zeer levendig, sprongen vroolijk rond of 

 stoeiden om het een of ander stukje eten of een stukje hout, waarbij 

 zij elkaar door de geheele kooi vervolgden. Zagen zij iets wat hen 

 bevreemdde, dan zetten zij de kruinvederen als een kuif op, en ver- 

 ontrustte het haar, dan vlogen zij onder een luid "tak, tak" met 

 opstaande kruinvederen rond. Somwijlen echter deed de eene of andere 

 dit zonder eenige aanleiding, als om zijne makkers te foppen. Bij het 

 slapen zaten zij altijd allen naast elkaar, zoo stijf mogelijk tegen elkander 

 gedrukt. Dit deden niet alleen zij , die samen waren opgekweekt , maar 

 ook de vreemden die ik er bij bracht. Ook des daags gaven zij blijk 

 van groote gezelligheid en zaten dikwijls tegen elkaar aangedrukt 

 te zingen. 



Onder het zingen beweegt zich het sneeuwwitte keeltje sterk en zet 

 zich zeer uit. Haar zang is aangenaam en lieflijk, maar niet schel. 

 Eu wat in het groote concert in de natuur bijna verloren gaat onder 

 de stemmen van alle meesters in de kunst, klinkt in eene kamer zeer 

 lieflijk. De opgekweekte mannetjes beginnen reeds zeer spoedig, nadat zij 

 het volkomen vederkleed bezitten, te zingen. Brehm rekent de grasmus- 



