WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 3 



levert de verbinding- platina-zilver geheel andere uitkomsten als zij in chloor, 

 dan als zij in dampkiingslucht is gedompeld. Exner beschouwt dien ten ge- 

 volge de contacttheorie als volkomen onhoudbaar. ln. 



Temperatuur der elektroden. — Bouty vond (Journal de physique VIII , 

 p. 344) dat bij de elektrolyse van zoutoplossingen , van koper- of zinksulfaat 

 b. v. , de positieve elektrode steeds een hoogere en de negatieve een lagere 

 temperatuur heeft dan de omringende vloeistof. Deze verschillen kunnen niet 

 anders dan klein zijn , omdat zij slechts bij een zeer geringe stroomsterkte 

 kunnen waargenomen worden ; bij eenigszins aanzienlijke toch worden zij 

 bedekt door de voortdurend toenemende temperatuur van het elektrolyt zelf. 

 Men gebruikt dus het best voor elke elektrode een gevoeligen thermometer , 

 die met een dunne metaallaag bedekt en daardoor geleidend gemaakt is. Met 

 den stroom van een Bunsen-element kan men dan een verschil van 0,1 °C in 

 de temperatuur der beide elektroden gemakkelijk verkrijgen. 



Het verschijnsel wordt veel meer samengesteld als men , in plaats van zout- 

 oplossingen als de bovengenoemde, andere elektrolyten bezigt, zooals verdund 

 zwavelzuur en dergelijke, die de elektroden sterk polariseeren. Daarbij onder- 

 scheidt bouty de werking bij het begin , die van den vooraf bestaanden toe- 

 stand der elektroden afhangt, van de blijvende, die gewoonlijk veel minder 

 sterk is en dus allicht door de eerste en de gewone verwarming van het elek- 

 trolyt zeer moeielijk waarneembaar wordt gemaakt. 



Op gronden, die hij in zijn opstel uitvoerig ontwikkelt, meent bouty dat 

 de hier vermelde werkingen door de thermo-elektriciteit moeten worden ver- 

 klaard en dus alle overeenkomst hebben met het bekende verschijnsel van 

 peltier bij den overgang van den elektrischen stroom op de aanrakingsplaats 

 van twee verschillende metalen. ln. 



Geleidingsweerstand van gemagnetiseerd en ongemagnetiseerd ijzer- — 



Auerbach (Philosophical magazine 5 S. VIII, p. i) schijnt de door velerle 

 tegenstrijdige uitkomsten van vroegere waarnemers zeer zwevende vraag of de 

 geleidingsweerstand van ijzeren draden en staven bij het magnetiseeren daarvan 

 verandert , en zoo ja , grooter of kleiner wordt , door eene reeks van zeer zorg- 

 vuldige proefnemingen tot een eindbeslissing te hebben gebracht. Hij heeft 

 namelijk waargenomen dat die voor zwakke magnetiseerende krachten verkleind , 

 voor sterke daarentegen vergroot wordt door het magnetiseeren. Dit is het 

 geval in week ijzer; in staal wordt de weerstand daardoor steeds verminderd, 

 somwijlen met 3 pCt. 



