46 WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 



dat er ten slotte niets overblijft dan de opperhuid en de vaten , terwijl de 

 cellulose, naarmate zij wordt opgelost, ontleed wordt en in boterzure gis- 

 tiug overgaat. Van tieghem nu heeft in de boven bedoelde praeparaten de 

 duidelijke en onmiskenbare sporen van de ontwikkeling van B. amylobacter 

 ontdekt en komt tot de gevolgtrekking, dat in de moerassen van het steen- 

 kolentijdperk , evenals in onze hedendaagsche moerassen , dezelfde weefsel- 

 deelen van dezelfde planten de door B. amylobacter teweeggebrachte boterzure 

 gisting ondergingen. (Compt. rend. Tom. LXXXIX, pag. 4102.) d. l. 



PLANTKUNDE. 



Nectariën. — Het is in den laatsten tijd , op voorbeeld van darwin , 

 lubbock , H. muller en anderen , vrij algemeen aangenomen geworden , dat 

 de beteekenis der nectariën hierin bestaat, dat door de zich daarin afschei- 

 dende honig insekten gelokt worden , aan welken zich het pollen hecht , 

 dat langs dien weg wordt overgebracht op het stigma der bloem eener andere 

 gelijksoortige plant , waardoor eene kruisbevruchting ontstaat , welke laatste , 

 zooals darwin heeft aangetoond , voor de instandhouding der soort voordeelig is. 



Tegen deze beschouwing, die nog gesteund wordt door de merkwaardige 

 overeenstemming die er in vele gevallen bestaat tusschen het maaksel der de 

 nectariën omgevende bloemdeelen en dat der monddeelen van de hen bezoe- 

 kende insekten, is de heer gaston bonnier opgekomen. Op grond eener 

 lange reeks van waarnemingen komt hij tot het besluit dat de hoofdbeteeke- 

 nis der nectariën is: de afscheiding eener suiker bevattende stof, die een 

 reserve-voedsel is voor de naburige organen, bepaaldelijk voor het ovarium. 



Voor nadere bijzonderheden moeten wij verwijzen naar zijne verhandeling, 

 die in de Annales des sctences naturelles , Botanique , 6me sér. , T. VIII , 

 niet minder dan 206 bladzijden beslaat. 



Wij merken alleen op , dat de eene beschouwing de andere niet noodza- 

 kelijk buitensluit. hg. 



MINERALOGIE. 



Een zilveren ammoniet. — Onder de delfstoffen , door den heer fremier , 

 directeur der zilvermijn te Caracoles in Zuid-Amerika verzameld en te Parijs 

 door den heer jannettaz onderzocht , ontdekte deze een aantal ammonieten 

 van de soorten A. perarmatus en A. plicatilis , waarvan één geheel veran- 

 derd was in zilver-chlorid , dat weder gedeeltelijk tot zilver in dexi metaal- 

 staat was gereduceerd. (The Academy. Dec. 27, 1879, pag. 467.) 



D. L. 



