WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 69 



Een zoogenaamd lichtend mos. — De wanden van sommige holen zijn be- 

 dekt met een mos, Schistostiga osmundana, dat lichtend is. De heer j. pois- 

 son heeft echter aangetoond , dat dit geen eigenlijk phosphoresceeren is , want 

 zoodra de opening van het hol gesloten wordt , houdt het lichten op. Dit wordt 

 in werkelijkheid alleen veroorzaakt door een sterk terugkaatsend vermogen , 

 dat aan de nog zeer jonge plantjes, door eene eigene samenvoeging der cel- 

 len, eigen is , even als het glinsteren van de edelgesteenten door de wijze waarop 

 de facetten daaraan geslepen zijn. (Les Mondes, 4879, p. 314). hg. 



AARDKUNDE. 



Voetsporen. — De heer c. struchmann heeft in het Neues Jahrbuch für 

 Mineralogie, Geologie und Palaeontologie , 1880, p. 125, de beschrijving 

 en afbeelding gegeven van duidelijke voetsporen van een groot 3-teenig dier , 

 in grooten getale gevonden in den onmiddellijk onder de Wealden gelegen 

 Hastingszandsteen van het bad Mekburg boven Hannover. Van de drie , alle 

 voorwaarts gekeerde , teenen is aan het afgebeeld exemplaar de middelste de 

 langste, 29 centim., terwijl de buitenste 24 en de binnenste teen 23 cen- 

 tim. lang is en de breedte tusschen de beide buitenteenen 38 centim. en de 

 geheele lengte van de schrede 68 centim. bedraagt. Aan sommige der voet- 

 indruksels erkent men duidelijk de aanwezigheid van klauwen. Geheel derge- 

 lijke voetsporen vond s. h. beckles reeds in 1854 in den Hastingzandsteen 

 van Hastings in Sussex. Even als deze laat echter ook struchmann het in 

 het midden of deze sporen van een vogel of van een tweebeenigen Dinosau- 

 riër afkomstig zijn. hg. 



DIERKUNDE. 



Megalania prisca. — Voor een aantal jaren gaf n. owen (Philos. Trans- 

 act. 1858, p. 43) de beschrijving van eenige overblijfsels van een reusach- 

 tigen land-hagedis , die op Nieuw-Holland gevonden waren en waaraan hij den 

 naam van Megalania prisca gaf. Sedert zijn nog meerdere overblijfsels van 

 hetzelfde dier in het bezit van het Britsch Museum geraakt en daarvan gaf 

 owen een overzicht in de vergadering van de Koyal Society op 8 April j. 1. 

 Opmerkelijk is dat de bovenkaak, evenals bij de schildpadden, met een hoorn- 

 scheede bekleed was , en dat de schedel zeven hoornen droeg , namelijk een 

 paar boven de wangbeenderen , een tweede paar boven de slaapbeenderen , 

 een derde paar boven de oogen en een enkelen hoorn op den neus . De meeste 



