4 JEAN HENRI VAN SWINDEN. 



Zijne rechtskundige oefeningen bracht hij niet verder dan tot de let 

 terkundige voorbereiding; weldra liet hij deze studie varen, om zich 

 geheel aan de beoefening der wis- en natuurkunde te wijden. Toch 

 waren het niet de academische lessen, welke in die dagen gegeven 

 werden, die hem tot deze richting in zijne studie brachten; het was 

 veeleer de kennismaking met hennert, die zich destijds als eenvoudig 

 bijzonder onderwijzer in de wiskunde te Leiden had neergezet, maar 

 later, als hoogleeraar in die wetenschap naar Utrecht beroepen, zijn 

 naam als grondig beoefenaar der wiskunde vestigde. 



Hieraan had van swinden de vaste grondslagen der wis- en natuur- 

 kunde te danken, waarop hij later met zooveel vrucht voortbouwde. 

 Niet minder werd hem door den invloed van hennert de vereering in- 

 geboezemd voor de werken van de toen nog levende groote wiskun- 

 digen: euler, d'alembert, lagrange , wier namen, zooals wij bij eene 

 vroegere gelegenheid hebben meegedeeld, op zulk eene voortreffelijke 

 wijze door hennert tegen de aanvallen van enkele engelsche beoefenaren , 

 als robins en clarcke, werd verdedigd. De sporen dezer toewijding zijn 

 ook in de latere werken van van swinden gemakkelijk nategaan; zij 

 stelde hem in staat zich in den kring der fransche geleerden, toen hij 

 geroepen werd daarvan tijdelijk een deel uittemaken, eene eereplaats 

 te verwerven. 



Hoewel hij zich slechts kort in den persoonlijken omgang met hennert 

 mocht verheugen, had deze het gevolg, dat van swinden de be- 

 oefening der rechtsgeleerdheid vaarwel zeide , om zijne krachten geheel 

 aan de wis- en natuurkundige wetenschappen te wijden. Volgens zijne ge- 

 tuigenis werd toen aan de Leidsche hoogeschool geen behoorlijk onder wijs 

 in de zuivere wiskunde gegeven , doch met te meer vrucht volgde hij de 

 lessen van lulofs en allamand in de wijsbegeerte en natuurkunde, van de 

 beide albinussen in de anatomie en physiologie , van gaubiüs in de schei- 

 kunde, van van roijen in de botanie. Zijne vorderingen waren zoo snel, 

 dat hij reeds den 12 Juni 1776, dus nog geen drie jaar na zijne in- 

 schrijving, den graad van doctor in de philosophie verwierf en kort 

 daarna, op twintigjarigen leeftijd, tot den leerstoel der wijsbegeerte en 

 natuurkunde aan de hoogeschool te Franeker, opengevallen door het 

 vertrek van brugmans naar Groningen, werd geroepen, Hier wijdde hij 

 zich geheel aan de studie, voornamelijk van de wis- en natuurkunde. 

 Dat hij echter ook de wijsbegeerte niet verzuimde , blijkt uit de tal- 

 rijke dissertatiè'n , die gedurende zijn professoraat aan de hoogeschool te 



